28 اردیبهشت- روز جهانی موزه

1- مدیر کل میراث ‏فرهنگی، صنایع‏دستی و گردشگری استان سمنان گفت: ششمین جشنواره گردشگری سفر به دشت شقایق کالپوش بیست و هفتم اردیبهشت ماه برگزار می شود.

منطقه کالپوش در 140 کیلومتری شمال میامی واقع است.این منطقه سرسبز و خوش آب و هوا با 14 هزار هکتار جنگل، 30 هزار هکتارمرتع و 34 هزار هکتار مزارع زیر کشت با بارندگی کافی و اراضی مستعد برای کشاورزی و جنگلداری، در فصل بهار با دشت های مملو از گل شقایق، در شهریور ماه با گل های آفتابگردان و مناظر زیبا پذیرای گردشگران است.قرار گرفتن کالپوش در مجاورت پناهگاه حیات وحش خوش ییلاق و پارک ملّی گلستان از دیگر قابلیت های گردشگری این منطقه است.
2- معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خوزستان از تقدیر راهنمایان گردشگری این استان در هفته میراث فرهنگی خبرداد.
3- معاون میراث فرهنگی گلستان گفت: مراسم نکوداشت روز جهانی موزه، هفته میراث فرهنگی و زادروز حکیم ابوالقاسم فردوسی به همراه نقالی و شاهنامه خوانی در کاخ موزه گرگان برگزار می شود.
4- مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گلستان گفت: همزمان با هفته میراث فرهنگی و روز جهانی موزه، موزه های فرش گنبد قابوس، مردم شناسی آزادشهر و فاز دوم موزه مینودشت راه اندازی و افتتاح خواهند شد.
5- مدیرکل میراث فرهنگی مازندران اظهار داشت: آئین سنتی جشن بهار نارنج در شورای عالی ثبت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور به شماره 1058 تحت عنوان جشن بهار نارنج استان مازندران به ثبت ملی رسید.

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : چهارشنبه ٢٥ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

 

 

 

 

 

 

http://s4.picofile.com/file/7752516983/moze.pdf.html

 

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۸:٤٤ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

با زیبایی های گرجستان آشنا شوید

گرجستان کشوری است در شرق دریای سیاه و یکی از دیدنی تر ین و زیباترین مناطق جهان محسوب می شود.


در اسطوره های گرجی آمده است که این سرزمین بهترین و مرغوب ترین زمین است که هدیه خداست به مردم آن.افسانه های گرجی زیادی راجع به این موضوع وجود دارد که یکی ازآنها حاکی از این است که زمانی که خداوند زمین را بین مردم دنیا تقسیم می کرد گرجی ها در میهمانی جمع بودند وازدریافت زمین محروم می شوند و زمانی پی به این موضوع میبرند نزد خداوند میروند و از خدا میخواند که به آنها نیز زمینی بدهد ولی او نمی پذیرد پس آنها خداوند را در میهمانی خود دعوت می کنند و او می پذیرد وخداوند آنقدر از میمان نوازی آنها خرسند می شود که به مردم گرجستان آن قطعه از زمینی را که برای خود نگه داشته بود به مردم گرجستان هدیه میکند! کشور گرجستان سراسر آرامش حاصل خیزی ،اصالت و امنیت است و این ها نیزهدیه های ارزشمند از خداوند به مردم مهربان ودست و دلباز آن کشور است .
اوضاع اقلیمی :
تنوع آب و هوایی واقعا در این کشورشگفت انگیز است. رشته کوههای میان مرز گرجستان و روسیه همچون سدی در برابر سرمای وحشتناک روسیه است . شما میتوانید وسایل اسکی خود را بردارید و ساعت ها اسکی کنید و هرگاه خسته شدید در ساحل شنا کنید . دوسوم کشور گرجستان کوهستانی است . زیبا ترین سواحل دریای سیاه نیز در این سرزمین قرار دارد . گلستانی معروف در منطقه آجارا وجود دارد که در آن گیاهان متعددی از نقاط گوناگون جهان جمع آوری شده، رشد و نمو میکنند. در این باغستان گیاه استرالیایی در کنار گیاه آفریقایی و آمریکایی در حال رشد و نمو می باشد و این بخوبی اثبات مینماید که شرایط اقلیمی این منطقه کاملا خاص و ویژه می باشد ..

ساحل سحر آمیز:
مناطق ساحلی گرجستان از دیرباز پذیرای هزاران جهانگرد در هر فصلی از سال بوده است . در دوران شوروی سابق این منطقه از بهترین نقاط تفریحی امپراطوری شوروی شناخته می شد و هنوز آثار مربوط به تفریح گاه های سران کشور شوروی سابق در این مناطق وجود دارد در نزدیکی بندر باتومی منطقه ای قرار دارد به نام اورکی که به آن ساحل، ساحل سحر آمیز یا ساحل مغناطیسی گفته می شود . باور بر این است که شنا کردن در این منطقه و آفتاب گرفتن بر روی شن های ساحلی منجر به درمان بیماریهای شخص می شود. بر اساس تحقیقات دانشگاه اورکی گرجستان ترکیبات ماسه های ساحل این منطقه حاوی مواد معدنی ویژه ای می باشد که اثرات درمانی آن در مورد بیماریهای قلبی ، عروقی و عصبی به اثبات رسیده است. بر اساس این مطالعات تنها دو منطقه در جهان شناخته شده است که چنین خواصی در آن وجود دارد. چند روز استراحت و تفریح در این منطقه میتواند عامل درمان یا پیشگیری از بسیاری بیماریها باشد.کوهستان های گرجستان سرچشمه رودهای متعددی می باشد و عبور رودخانه از شهرها و و روستاهای این کشور سیمای آنها را دیدنی تر ساخته است.

 تاریخ و معماری :
انسان‌های اولیه را می‌توان در ماوراء قفقاز، به ویژه در گرجستان، خیلی پیش از دوره پارینه‌سنگی ردیابی کرد. در دوره مربوط به آثار دوره پارینه‌سنگی در اراضی گرجستان، انسان در گستره وسیعی سکونت داشت. یکی از قرارگاه‌های آن زمان که بیشتر قابل ملاحظه‌است، در یاشتخوا، در نزدیکی سوخومی کنونی است. کشور گرجستان بخشی از منطقه قفقاز می باشد. از ویژگی های کشورهای این منطقه تاریخ پر فراز و نشیب آن است . گرجستان در طول تاریخ تحت کنترل امپراتوری های گوناگون بوده است. از جمله این کشور بخشی از شاهنشاهی مادها، هخامنشیان ساسانیان و صفویه محسوب می گردیده است.
امپراتوری های روم،روم شرقی ،عثمانی و شوروی نیز در دورانهایی بر گرجستان سیطره داشته اند .در دوران قاجار گرجستان بخشی از قلمرو ایران محسوب میگردید که طی قرارداد ننگین گلستان به شوروی واگذار شد . از نظر تاریخ محلی ، گرجستان قلمرو پادشاهی های باستانی کلخیس و نیز کارتلی- ایربیا محسوب می شود. بطور سنتی زمان تشکیل دولت گرجستان اواخر قرن چهارم پیش از میلاد و به پارناواز شاه نسبت داده می شود . ویژگی مذکور موجب گردیده است که گرجستان دارای آثار تاریخی گوناگونی باشد . به طوری که بازدید از این کشور و بناهای تاریخی آن به منزله بازدید از موزه ای تاریخی از فرهنگ باستانی شرق و غرب می باشد . اگر بخواهیم برای شما از این بناها نام ببریم قطعا نیازمند نگارش کتابی قطور خواهیم بود. در سفر به گرجستان حتما خودتان این مطلب را تایید خواهید کرد. در اینجا تنها به معرفی چند آثار تاریخی منحصر به فرد این کشور بسنده می نماییم

جشن های گرجستان :
مردم زنده دل و شاد گرجستان به بهانه های مختلف چه ملی و چه مذهبی جشن های با شکوهی بر پا می کنند .از مهم ترین جشن ها جشن سال نو میلادی ( کریسمس ) از 15 دسامبر تا 15 ژانویه ، جشن علیلو 15 روز پس از سال نو که ریشه ملی و مردمی دارد ، کارناوال سنتی ، رقص با لباس های محلی به صورت جمعی که مناظر زیبایی می آفریند ، جشن پاک که پیش از سال نو ،جشن برکت خواهی و سبزه سبز کنی و جشن تخم مرغ رنگ کنی که همزمان با عید نوروز ماست ودر فصل گل ، جشن بزرگ گل که با شکوه ترین و زیبا ترین جشن ملی و مردمی می باشدکه همزمان با جشن گل رز و انقلاب مخملی آنها می باشد.

دیدنی های کشور گرجستان:
شهر تفلیس:
شهر تفلیس از دیرباز به عروس شهر های آسیای میانه و قفقاز شهرت داشته وجود پارک های بی نظیر و رودخانه متکواری که از وسط شهر تفلیس عبور می نماید و چشم انداز های کم نظیری در این شهر پدید آورده است . 5 دریاچه قابل شنا و قایق سواری در شهر تفلیس وجود دارد که یکی از آنها آْنقدر بزرگ است که گرجی ها آنرا دریا می نامند ، پارک آبی و از همه مهمتر مجسمه های هنری و زیبایی که شهر را تبدیل به موزه سر گشوده ای نموده اند.

در گرجی این شهر تیفلیسی یا تهبیلیسی مشتق از واژه تپهیلی (به معنای گرم؛ منسوب به چشمه‌های آب گرم تفلیس) و در عربی تفلیس نامیده می‌شود. هوای تفلیس به سبب نسیمی که از کوهستانها در دره‌های اطراف می‌وزد همیشه پاکیزه‌است. متوسط درجه حرارت آن ۲ر۱۳است. در گرمترین ماه تابستان درجة حرارت به ۲ر۲۵ و در سردترین ماه زمستان به ۹ر۰- می‌رسد. از آذر تا اسفند (بین ۳۰ تا ۳۵ روز) دمای هوا به زیر صفر می‌رسد . متوسط سالانة بارندگی ۵۰۵ میلیمتر است که ۳۴ آن در ماههای گرم می‌بارد. حدود ۲۵ روز از فصل تابستان آن بسیار گرم است و دمای هوا تا ۳۰ بالا می‌رود

شهر سنگی اوپلیستیخه:
این شهربزرگترین شهر سنگی دنیا می باشد که در اصل تحت الفظی به معنی معبد خدایان است. مهمترین آثار باقی مانده از دین پیکانیزم در این محوطه باستانی وجود دارد و قدیمیترین سد ، داروخانه ، بازار، امفی ﺗﺌﺎتر ،کلیسای قدیمی معروف به سن جورجی، معابد، زندان، سیاه چال و کارگاه شراب سازی و داروخانه و پا وصد ها اثر باستانی دیدنی در آغوش طبیعت بی نظیر یکی از مهمترین مکانهای دیدنی بین دو شهر تفلیس و باتومی در نزدیکی تفلیس می باشد.

 

 



موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٢۱ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

http://s4.picofile.com/file/7752057090/IsfbeynerH.pdf.html


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

1- رییس سازمان هتلداری شهر ریودوژانیروی برزیل از احداث 250 هتل تا سال 2016 برای میزبانی هرچه مطلوب‌تر المپیک تابستانی خبر داد.

2- دولت چین با طرح برنامه ای طولانی مدت در نظر دارد راهکارهای تازه ای را برای جذب بیشتر گردشگر به این کشور ارائه دهد.
3- دهکده ای باستانی در کشور السالوادور که در حدود 40 سال گذشته کشف شده بود به تازگی اسرار نهفته خویش را فاش کرد.
4- کاوش‌های باستان‌شناسان بنگلادشی در یکی از دهکده‌های مرکزی این کشور منجر به کشف بقایایی از معبد باستانی بوداییان شد.
5- معاون گردشگری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کردستان گفت: جلسه کمیسیون فنی نظارت بر خدمات دفاتر مسافرتی و گردشگری در دفتر معاونت گردشگری این اداره کل برگزار شد.
6- همزمان با نوروز سال 92 ، فروش محصولات و تولیدات صنایع دستی هنرمندان استان اصفهان از رشدی معادل 14 درصد برخوردار شد.
7- مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان سمنان از احیای رشته های منسوخ شده یا در حال منسوخ شدن صنایع دستی بومی این استان خبر داد.
8- معاون گردشگری کشور در همایش بین المللی فرهنگ گردشگری خلیج فارس که صبح امروز(سه شنبه) در تالار بزرگ وزارت کشور برگزار شد ، خلیج فارس را گهواره تمدن ها و زادگاه فرهنگ های بزرگ بشری دانست.10 اردیبهشت 1392

موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

از هنرهای دستی ایرانیان در ادوار گذشته و روزگاران دور تزئین و کنده کاری روی فلزات است. از جمله موارد فلزکاری می توان از ترصیع نام برد که به معنای نشاندن و جا دادن قطعات کوچک فلزهای مختلف روی سطح فلزی از جنس دیگر و ایجاد تناسب میان قطعات است.

بررسی هائی که در مورد میناکاری به عمل آمده بیانگر این مطلب است که میناکاری نیز مانند بسیاری از هنرهای دیگر برای اولین بار در ایران بوجود آمده و سپس به سایر کشورها راه یافته است.

در زمان صفویه میناکاری نیز همچون سایر هنرها ترقّی بسیار کرد و شهر اصفهان به یکی از مراکز عمده این هنر تبدیل شد. هنوز نیز این شهر تنها مرکز این هنر محسوب می شود.

هنر میناکاری شامل فعل و انفعالات پیچیده ای است که به هم مربوط می شوند.

 در عصر صفویان از نقش های اسلیمی و گل استفاده بسیار شد و رنگ قرمز در میناکاری مصرف بیشتری پیدا کرد.

در قدیم رنگ هائی که در صنعت میناسازی مورد استفاده قرار می گرفتند مانند رنگهای قلمکار گیاهی یا معدنی بودند اما در حال حاضر برای نقاشی ظروف و سایر اشیاء مینائی از رنگ های شیمیائی استفاده می شود. میناکاران برای تهیه رنگ قرمز از طلا، رنگ سبز از مس و رنگ زرد از گل ماشی استفاده می کنند.

بیشتر اشیائی که هم اکنون میناسازان به خریداران و علاقمندان این هنر عرضه می کنند عبارتند از : گوشواره، گردنبند، انگشتر، سینه ریز، جعبه های کوچک و بزرگ آرایش،‌ قوطی سیگار، سرویس چایخوری و شربت خوری،‌ جامهای میناکاری،‌ بشقاب،‌ گلدان، قابهای عکس، پیپ، گلاب پاش، جاروچهل چراغ، درها و پنجره هائی که برای مقابر ائمه در کربلا و نجف و سامره و مشهد و قم و سایر اماکن متبرکه ساخته شده اند.

در حال حاضر میناکاری کار هنرمندان اصفهانی طرفداران و خریداران بسیاری دارد و این رشته هنری از طرف سازمانهای ذیربط همچون سازمان صنایع دستی مورد حمایت قرار می گیرند.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٧:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

خاتم

یکی از گونه های زیبا و هنرمندانه صنایع دستی در اصفهان خاتم سازی است. این هنر بی بدیل وکم نظیر در واقع هنر آرایش سطح اشیاء چوبی به صورتی شبیه به موزائیک با مثلث های کوچک است. این مثلث ها هرچه ظریف تر و طرح ها و اشکال هرچه منظم تر باشند، خاتم مرغوب تر خواهد بود. یکی دیگر از دلایل مرغوبیت و ارزشمند بودن خاتم بالا بودن کیفیت مواد اولیه است. موادی که خاتم سازان برای تهیه محصولات خود از آنها استفاده می کنند بسیار متنوع هستند. این مواد عبارتند از: چوب های گوناگون مانند چوب فوفل،‌ آبنوس،‌ نارنج و عناب، استخوانهای مختلف مانند استخوان شتر، گاو، اسب و همچنین عاج، صدف و مفتول ها ی مسی و برنجی و در برخی موارد طلا و نقره برای ساختن خاتم،‌ مواد اولیه را به صورت منشورهائی به ابعاد حدود ۱ تا ۲ میلیمتر رنگ آمیزی کرده و با پهلوی هم چیدن آنها طرح های مختلف خاتم را بوجود می آورند.

 علاوه براصفهان خاتم سازان شیراز نیز در این هنر شهره هستند و خاتم هائی که به وسیله هنرمندان اصفهان و شیراز تهیه می شود، خریداران بسیاری دارد. این فرآورده ها شامل ظروف متنوع و مختلف می باشند. در سال های اخیر هنرمندان خاتم ساز با تشکیل شرکت تعاونی خاتم سازان که زیر نظر سازمان صنایع دستی ایران فعالیت می کند انسجام بهتری یافته و تولیدات مرغوبتری را به گردشگران مخصوصاً خارجیان عرضه می کنند.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٧:۱٩ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

صنایع دستی بیانگر صنعت و هنر نیاکان و نمایشگر ذوق و هنر مردم هر کشور است. در روزگاران گذشته، صنایع دستی به عنوان پدیده ای تمام عیار در هر عهد حضور فعال داشته است. در ایامی که ماشین بوجود نیامده بود و حتی در دورانی که حضور آن به گستردگی امروز نبود این صنعت بود که حامی تمامی استعدادها و آفرینش های سازندگی بشر بود. به همین دلیل است که امروز با نگاه به صنایع دستی هر قوم و قبیله ای می توان دریافت آن قوم در چه مرحله ای از صنعتگری بوده است.

استعداد و روحیه خلاق و قدرت ابتکار صنعتگران و علاقه آنان به تولید آثار هنری و ذوقی موجب گردیده است که کشور ما از گذشته های بسیار دور تا زمان حال همواره در تولید محصولات صنایع دستی موقعیتی ویژه و ممتاز داشته باشد و از شهرتی عالم گیر برخوردار گردد.

بررسی های پژوهشگران و ایران شناسان نامدار همچون (پروفسور پوپ) و (گیرشمن) و "اشمید" و "هانری رنه دالمانی" و ... و تحلیل های دقیقی که آنان از صنایع دستی صنایع ایران کرده اند بیانگر ارزش های استثنائی و جایگاه خاص این هنر و صنعت اصیل و ارزنده کشورمان می باشد.

در دهه های آخر قرن هفتم میلادی،‌ ایرانیان دین اسلام را به عنوان یک آئین برتر پذیرفتند. این رویداد سبب شد تا مایه های هنری و فرهنگی اصیل ایران با ارزش های والای اسلامی در هم آمیزد و صنایع دستی ایران با محتوای غنی و مردمی تر از گذشته حتی در عرصه معماری و کاشیکاری به رشد و شکوفایی چشمگیری برسد.

به هرحال امروز صنایع دستی ایران علیرغم فراز و نشیب های فراوان و حتی با توجه به بی مهری هائی که در برخی از دوران ها پشت سرگذاشته. توانسته است در زمره باارزش ترین هنرهای کاربردی جامعه مطرح گردد و نه تنها از جنبه های فرهنگی بلکه از جهات اقتصادی و اجتماعی نیز احترام و توجه و عنایت جهانیان را به خود جلب کند. بطوری که بسیاری از صاحب نظران، ایران را یکی از سه قطب مهم صنایع دستی آسیا و جهان می دانند و از نظر تنوع شاید در صدر تمامی کشورها قرار داشته باشد.

صنایع دستی اصفهان

صنایع دستی اصفهان در طول قرن های متمادی به عنوان نماینده هنر اصیل قوم ایرانی در جهان معرفی شده است. از این رو اگر اصفهان را مهد صنایع دستی ایران بنامیم سخنی به گزاف نگفته ایم. چرا که ویژگی های فکری و روانی صنعتگر اصفهانی مانند ذوق، هنر، پشتکار و قناعت موجب شده است تا فرآورده های دست ساز اصفهان نه تنها در کشورمان خریداران فراوان داشته باشد بلکه مسافران و گردشگران و علاقمندان خارجی نیز طالب دست ساخته های اصفهان با ویژگی های خاص آن باشند.

فرآورده های دست ساز اصفهان عبارتند از :

خاتم - مینا- مینیاتور- نقاشی روی صدف- نمدمالی- خراطی- قالی بافی- گلیم بافی- زری و مخمل بافی- ملیله و نقره سازی- چشمه دوزی- قلمکار- قلمزنی روی مس و برنج- ورشو سازی - کاشی سازی و ...


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٧:۱٦ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

http://s4.picofile.com/file/7750464080/IsfHotels_1_.pdf.html


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٦:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

http://s4.picofile.com/file/7750455692/Hortilover_WORDS.pdf.html


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٦:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

http://s4.picofile.com/file/7750420321/sarfasl.pdf.html


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٥:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

اوج ظرافت در کاشی کاری و تناسب در هنر معماری

معروف به: مدرسه سلطانی، مدرسه مادرشاه، مدرسه امام جعفرصادق(ع)

موقعیت: خیابان چهارباغ عباسی

سال تاسیس: ۱۱۱۶ هجری (دوره شاه سلطان حسین صفوی)

آخرین بنای با شکوه عهد صفویه است که برای تدریس و تعلیم طلاب علوم دینی ساخته شده است.

درختهای چنار کهنسال و نهر آبی که در آن جریان دارد بر زیبایی تزئینات نفیس کاشیکاری این بنا افزوده است.

قسمتهای دیدنی مدرسه عبارت است از:

 معماری و طرح زیبای کاشیکاری گنبد مدرسه

 درب مجلل تزئین شده با طلا و نقره

 محراب با شکوه

منبر یک پارچه مرمری

حجره مخصوص شاه سلطان حسین

 کاشیکاری بی نظیر مدخل مدرسه

 خطوط نستعلیق کتیبه ها و پنجره های آلت بری شده

در ضلع شرقی خیابان چهارباغ بنای باشکوه و نفیسی است که می توان آن را آخرین بنای مهم و با عظمتی دانست که در عصر صفویان در اصفهان ساخته شد.

این مدرسه که «مدرسه سلطانی» و «مدرسه مادر شاه» نیز نامیده می شده در زمان سلطنت شاه سلطان حسین آخرین حکمران سلسله صفوی احداث گردید.

تاریخ شروع عمارت ۱۱۱۶ هجری قمری و سال اتمام آن ۱۱۲۶ هجری قمری است. هیچ یک از آثار موجود در اصفهان به اندازه مدرسه چهارباغ، (کلکسیون کاشیکاری ایران) جهانگردان و سیاحان و بازدید کنندگان خارجی را تحت تأثیر جاذبه های خود قرار نداده است.

این مطلب را نوشته ها و خاطرات آنان تأیید می کند. بطوریکه برخی از آنها مدرسه را با عبارتی همچون سحر آمیز، جذاب و دلپذیر توصیف کرده اند.

از جمله این سیاحان: اوژن فلاندن، دیولافوا، کنت دوگوبینو هستند که مدرسه چهارباغ را شاهکار مسلم معماری دوران صفوی به حساب آورده اند.

وجه تسمیه مدرسه به سلطانی به این علت است که در زمان شاه سلطان حسین ساخته شده و بدین جهت مدرسه چهارباغ نامیده می شود که در خیابان چهارباغ واقع شده است. و دلیل آنکه مدرسه مادر شاه گفته می شود این است که مادر شاه سلطان حسین چند کاروانسرا و بازار و سایر نهادهای اقتصادی را وقف بر آن کرده است.

مدرسه چهارباغ به صورت چهار ایوانی است. نمای خارجی عمارت شامل سردری رفیع و با شکوه و زیبا است هفده طاق نمای دو طبقه آجری در اطراف در ورودی خودنمایی می کنند. سردر ساختمان مزین به کاشیهای ریز و ظریف همراه با مقرنس های پر نقش و نگار و خطوط مختلف است که بخش ورودی بنا را تشکیل می دهد.

کتیبه سردر به خط نستعلیق سفید بر زمینه کاشی لاجوردی است که تاریخ ۱۱۱۲ را بر خود دارد و به وسیله عبدالرحیم جزایری کتابت شده است.

دو دهانه سردر با کاشی های فیروزه ای تزئین شده و بر روی دو پایه سنگ مرمری، گلدانی به شکل بسیار زیبا قرار گرفته است در طرفین سر در دو سکوی مرمر بسیار نفیس و عالی وجود دارد.

در اصلی مدرسه که با طلا و نقره تزئین شده نمونه بارز هنر زرگری و قلمزنی است که در دوران صفویه به نهایت تعالی و تکامل رسیده است.

بر دو لنگه چپ و راست این در به خط نستعلیق بسیار زیبا و به صورت برجسته، اشعاری نوشته شده است. خطاط این اشعار محمد صالح اصفهانی خوشنویس برجسته آن عصر است.

قسمت داخلی مدرسه شامل هشتی، ورودی، حیات داخلی، گنبد، مناره و اطاقهاست. زیباترین قسمت مدرسه از نظر کاشیکاری هشتی ورودی آن است.

در وسط دالان مدرسه سنگاب نفیسی قرار دارد که صلوات بر چهارده معصوم با تاریخ ۱۱۱۰ هجری بر روی آن حجاری شده است. این سنگاب شاهکار هنر سنگتراشی و خوشنویسی است.

ایوان ها و حجره های صحن چهار ایوانه مدرسه رو به باغی پر درخت قرار دارد که جویباری از میان آن می گذرد. این نهر به نام فرشادی است (در اصفهان این گونه نهرها را مادی می گویند).

مادی فرشادی شعبه ای از زاینده رود است. صحن مدرسه چهارباغ نمونه کامل یک معماری درون گرا و بومی به شمار می رود.

 

حجره هایی که در دو طبقه و در فواصل ایوان های مدرسه ساخته شده که اختصاص به سکونت طلاب علوم دینی داشته است. اکثر این حجره ها دارای نقشه یکسانی است که از یک اتاق نشیمن در جلو و قسمتی به صورت صندوقخانه در عقب و قسمتی به نام بالا خانه تشکیل می شود. در جلوی این حجره ها ایوان زیبا و خوش طرحی قرار دارد.

در جبهه شمالی مدرسه، ایوان شمالی با دهانه نسبتاً عریض و ارتفاع زیاد قرار دارد. که در جبهه مقابل آن گنبد و مناره های ایوان جنوبی دیده می شود. کتیبه فوقانی داخل گنبد به خط عبدالرحیم جزایری خوش نویس عصر صفویه می باشد.

تمامی سطوح داخلی بنا به قطعات کوچکی تقسیم می شود که با کاشی تزئین شده است. منبر دوازده پله مدرسه که یکپارچه از سنگ مرمر ساخته شده از بهترین نمونه های هنر حجاری و سنگتراشی آن روزگار است. در کنار این منبر، محراب نفیس و بسیار زیبای مدرسه قرار دارد که کتیبه بالای محراب و منبر نیز به خط عبدالرحیم جزایری است.

اشعاری که در اطراف سرسرای مدرسه به خط نستعلیق بسیار زیبا به رنگ سفید بر زمینه کاشی خشت لاجوردی نوشته شده به خط محمد صالح اصفهانی و مورخ به سال ۱۱۱۹ هجری است.

کتیبه افقی داخل گنبد نیز به خط عبدالرحیم جزایری و تاریخ ۱۱۲۱ هجری است.

شبستان مسقف مدرسه چهارباغ که در ضلع شرقی مدرسه واقع شده با درب منبت کاری بسیار نفیسی به محوطه زیر گنبد مربوط می شود در این شبستان سه محراب وجود دارد که کتیبه های اطراف آنها را محمد مؤمن الحسینی به سال ۱۱۱۸ هجری کتابت کرده است.

در شمال مدرسه چهارباغ بازارچه ای زیبا و مرتفع وجود دارد که در عصر صفویه بازارچه بلند و بازارچه شاهی نیز نامیده می شد. این بازارچه نمونه ارزنده ای از بازارهای عصر صفوی است. در شرق مدرسه چهارباغ کاروانسرای مادر شاه واقع شده که مهمانسرای عباسی امروز است.

مدرسه چهارباغ دارای کتابخانه کم نظیر و با ارزشی بوده که در حمله افغانها نابود شده است این کتابخانه با کتب بسیار نفیس و کمیاب در اختیار طلاب علوم دینی و سایر پژوهشگران و محققین آن روزگار بوده است.

مدرسه چهارباغ موقوفاتی بسیار نیز داشته است که شامل باغها، مزارع، روستاها، املاک، دکانها، کاروانسراها و سایر مستغلات بوده است که چگونگی آنها با حمله افغانها نامعلوم مانده است به طور کلی مدرسه چهارباغ که به قول بسیاری از محققین هم مدرسه و هم مسجد بوده است، با ۸۵۰۰ متر مربع مساحت از آثار مهم و با ارزش عصر صفوی است که در اواخر حکومت این خاندان در اصفهان ساخته شده است.

مدرسه چهارباغ اصفهان که پس از پیروزی انقلاب اسلامی «مدرسه علمیه امام صادق (ع)» نامگذاری شد در حال حاضر به آموزش طلاب علوم دینی و حجره های آن نیز همانند عصر صفویه به اقامت طلاب اختصاص دارد

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٢:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

http://esfahanmet.ir


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٦:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

باغ نقش جهان: این باغ در مشرق و شمال کاخ چهلستون قرار داشته که از باغهای سلطنتی محسوب می‌شده و به دستور شاه اسماعیل صفوی ساخته شده است.

باغ بادامستان: این باغ که عمارت هشت بهشت در آن قرار داشته، به مساحت ۲۵ هزار متر مربع بوده است. این باغ سلطنتی بسیار زیبا، با کاخ مجلل آن ابتدا به بختیاری‌ها و سپس به جلال‌السلطنه واگذار گردیده بود.

باغ بهشت آیین: از باغهای زمان صفویه است که در جوار هشت بهشت قرار داشته و خیابان فتحیه کنونی و دبیرستان دخترانة معروف و قدیمی «بهشت آیین» جزئی از آن باغ به شمار می‌آید.

باغ انگورستان: این باغ سلطنتی متصل به کاخ چهلستون بوده و قسمت اندرونی کاخهای سلطنتی را تشکیل می‌داده است. افغانها به طمع استخراج دفینه این باغ را خراب کردند.

باغ کجاوه خانه: این باغ نزدیک بازار صباغان بوده و ۴۵ هزار زرع وسعت داشته است.

باغ احمد سیاه: این باغ در قرن سوم هجری ساخته شده که در زمان مکشاه سلجوقی اقامتگاه ترکان خاتون بوده و در عمارت زیبای آن آثار هنری بی‌نظیری وجود داشته است. این باغ در کنار زاینده‌رود بوده است.

باغ کاران: این باغ بسیار زیبا که بعضی از شعرا آن را توصیف نموده‌اند، از بناهای ملکشاه سلجوقی بوده و در محلّه خواجو و کنار زاینده‌رود قرار داشته است و خواجه حافظ شیرازی چندی در این باغ مهمان بوده و در غزلی آن را چنین توصیف می‌کند:

روز وصــل دوستداران یـاد بــاد                      یــاد بـاد آن روزگاران یـاد بـاد

گرچه صد رود است در چشمم مدام              زنـده رود بــاغ کـاران یـاد بـاد

باغ تاج آباد: این باغ به فرمان شاه عباس در محل کنونی خیابان نظر واقع در جلفا ساخته شده بود. شاه هنگام شکار در این باغ اقامت می‌نموده است.

باغ تخت: این باغ بزرگ از بناهای دوران صفویه و در مغرب چهارباغ قرار داشته. مساحت آن چهل هزار زرع بوده است. در این باغ دو قصر سلطنتی بوده که درب یکی رو به چهارباغ و درب دیگری رو به خیابان شیخ بهایی باز می‌شده.

باغ طاوس خانه: این باغ سلطنتی از بناهای شاه عباس دوم بوده و در مشرق چهارباغ قرار دارد. مساحت آن چهل هزار زرع بوده و مادی نیاصرم از وسط آن عبور می‌کرده است.

باغ نسترن: این باغ در زمان صفویه ساخته شده و در کنار مادی نیاصرم و متّصل به رودخانه زاینده رود بوده است. این باغ زیبا به امین الشریعة اصفهانی تعلق داشته است.

باغ میرزا مهدیخان: این باغ از آثار صفویه بوده و در تلواسکان (تل واژگون) قرار داشته است. مساحت آن ۲۷ هزار زرع و از آثار میرزا مهدیخان بوده است.

باغ بابا امیر: این باغ در دوران صفویه در چهارباغ احداث شده. مساحت آن سی هزار زرع بوده و عمارت زیبایی در وسط آن قرار داشته است. این باغ در زمان ناصرالدین شاه به ملکیت صارم الدوله درآمده است.

باغ نظر: این باغ مربوط به دوران صفویه بوده. چهل و پنج هزار متر مربع مساحت داشته است و مادی نیاصرم از وسط آن می‌گذشته، این باغ متعلّق به شیخ العراقین بوده است.

باغ کَل عنایت: این باغ مربوط به زمان صفویه و متعلق به کَل عنایت، دلقک معروف شاه عباس بوده است ه در محل خیابان ابن سینای کنونی بوده و اکنون کوچة باغ عنایت در آنجا مشهور است.

باغ قوشخانه: این باغ که محل نگاهداری قوشهای سلطنتی بوده، در محل طوقچی و در مسیر زینبیه قرار داشته است.

باغ شاه: این باغ متّصل به دربار شاهی و در حوالی میدان نقش جهان بوده و شاه پس از تماشای بازی چوگان ر این باغ استراحت می‌کرده است.

باغ زرشک: این باغ معروف در جنوب زاینده‌رود و محل فعلی کارخانة صنایع پشم – واقع در چهارباغ بالا – قرار داشته است. دارای عمارت و دریاچه و آبشار بوده و هشتاد هزار متر مربع وسعت داشته و به جلفا و زاینده‌رود مسلّط بوده است.

باغ منوچهرخان معتمدالدوله: این باغ در دوران صفویه احداث شده و در محل پشت مطبخ قرار داشته است. باغی وسیع و زیبا و در آن عمارتی دو طبقه، به شکل کلاه فرنگی بوده است.

باغ داروغه: این باغ به مساحت پانزده هزار زرع و باغ وقایع‌نویس به مساحت

باغ چینی خانه: این باغ مقابل کاخ چهلستون قرار داشته و در زمان صفویه ساخته شده است ۲۸ هزار زرع و باغ دیوان بیگی به مساحت ۲۵ هزار زرع و باغ تفنگچی آغاسی به مساحت سی هزار زرع، در کنار یکدیگر قرار داشته و متعلّق به آقا کمال‌الدّین شریعتمدار اصفهانی بوده است.

باغ فرح آباد: این باغ بسیار مصفّا و بزرگ که در جنوب اصفهان قرار داشته، مورد توجّه و علاقه شاه سلطان حسین صفوی بوده که به دستور او در دامنه کوه صفه ساخته شده بود. طول آن یک فرسنگ و عرض آن نیم فرسنگ بوده و شاه سلطان حسین ماهها در آن به عیش و عشرت می‌پرداخته است. در این باغ، واقعة ننگین تاریخ ایران اتفاق افتاد و شاه سلطان حسین، باغ و مملکت را یکجا به محمود افغان تسلیم نمود.

باغ هزار جریب: این باغ که در انتهای چهارباغ بالا قرار داشته، از بناهای صفویه بوده که در آن عمارتی زیبا و آبشاری با صفا ساخته بودند. متأسفانه همه آنها به دست ظل السلطان پسر ناصرالدین شاه، همراه بسیاری از آثار دیگر اصفهان به ویرانی کشیده شد.

باغ کومه: از باغهای بیرون شهر اصفهان است که در بلوک لنجان واقع شده و متعلق به زمان صفوی است. این باغ شکارگاه شاه عباس بوده و در کنار آن نهر آب بزرگی وجود داشته که در حوالی آن پرندگان زیادی در پرواز بوده‌اند. در این باغ بزرگ دریاچه‌ای ساخته شده بود. و جزیره‌ای در وسط آن قرار داشته که به وسیله پل متحرّکی به آن جزیره می‌رفتند و چون پل را بر می‌داشتند رابطة باغ با جزیره قطع می‌شده است. در این باغ انواع گلها و درختان زینتی و عمارات زیبا وجود داشته و به نام باغ کام و یا باغ کومة «سگِ علی» - کلبِ‌علی لقبی که شاه عباس به خود داده بود – شهرت داشته است.

باغ حاجی: این باغ در چهارباغ پایین و جهت اقامت «همایون شاه» پادشاه هندوستان ساخته شده بود که به نام باغ همایون نامیده می‌شد. زمانی که آغا محمدخان از طرف کریم‌خان مأمور تعمیر آن گردید، به نام باغ حاجی شهرت یافت. این باغ متعلق به دوران صفوی است. امروز قسمتی از آن،جزو ورزشگاه معروف تختی است که به پاس بزرگداشت زنده‌یاد غلامرضا تختی، پهلوان نامی ایران و قهرمان کشتی جهان به این اسم نامیده می‌شود.

باغ خلفا: این باغ در جنوب غربی میدان نقش جهان قرار داشته و دارای وسعت زیاد و عمارت سلطنتی بوده است.

باغ عدن: این باغ که کاخهای آن از بناهای مهمّ و زیبای اصفهان به شمار می‌آمده، مربوط به دوران سلجوقیان بوده و به دالان هشت بهشت هم شهرت داشته و به شش باغ کوچک مصّفا تقسیم می‌شده است ملکشاه سلجوقی این باغ را جهت حرمسرا انتخاب نموده بود و شش سوگلی شاه با ندیمه‌ها و خدمة آنها در این باغها زندگی می‌کردند.

باغ کاج: در جنوب شرقی پل خواجو قرار داشته و قصری زیبا مشرف به رودخانه زاینده‌رود در آن ساخته شده بود. این باغ در فتنة افغان محل سکونت و زندگی محمود غلجایی بود که از بیم اهالی پایتخت در آن مخفی شده بود. به همین مناسبت به باغ محمود نیز شهرت داشت.

باغ مستوفی: مقابل باغ کاج و در قسمت غرب خیابان فیض کنونی قرار داشت و دارای عمارت زیبایی بود. این باغ مشجّر و پرگل به باغ گلستان – در کنار تالار آینه‌خانه و مشرف به زاینده‌رود – متّصل می‌شد.

باغ انارستان: در مشرق خیابان فیض کنونی قرار داشته که هم‌اکنون نیز کوچه‌ای به همین نام در این منطقه وجود دارد.

باغ نگارستان: این باغ زیبا و بزرگ دارای ساختمان و قصر زیبایی بود و دریاچه‌ای بزرگ وسط آن ساخته شده بود. باغ نگارستان در جانب غرب خیابان فیض قرار داشت و مانند بسیاری از قصرها و کاخهای دیگر در حملة افغان از سکنه، خالی و به ویرانی کشیده شد، ولی هنوز در اسناد تاریخی و در نزد سالمندان به همان نام باقی است.

باغ غدیر: این باغ در مشرق اصفهان قرار دارد و دارای فضایی وسیع و سالنهای متعددی است. این باغ مشجر دارای گل و چمن و حوض و فواره و تأسیسات ورزشی و سالن کتابخانه بوده و برای برگزاری نمایشگاههای هنری و صنعتی و جلسات سخنرانی از سالنهای آن استفاده می‌شود. این باغ در سالهای اخیر به شکل آبرومندی درآمده و محل گردش و تفریحات سالم ورزشی و مطالعة علاقمندان است.

علاوه بر باغهای ذکر شده حدود یکصد و ده باغ مصفّای دیگر در گوشه و کنار اصفهان وجود داشته که با توسعه یافتن شهر و احداث خیابانها و ساختمانهای متعدّد اکثر آنها معدوم شده، فقط آثار و نام برخی از آنها باقی مانده است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٦:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()
 
 
تاریخچه بـاغ پـرنـدگان

 

 

باغ پرندگان فعالیت خود را در مرداد ماه ۱۳۷۵ آغاز کرده است. این باغ با مساحتی بالغ بر ۵۵۰۰۰ مترمربع یکی از جاذبه های تفریحی شهر اصفهان است. این مجموعه که بخشی از پارک جنگلی ناژوان و رودخانه زاینده رود است از معدود باغهای پرندگان در خاورمیانه می باشد. مساحت داخلی زیر توری باغ ۱۷۰۰۰ مترمربع و مساحت توری که بر روی ۱۶ ستون متحرک به ارتفاع حداکثر ۳۲ متر قرار گرفته است ۴۰۰۰۰ مترمربع است. 

باغ پرندگان توسط شهرداری اصفهان احداث شده است و اکنون تحت مدیریت طرح ساماندهی ناژوان و صفه اداره می شود.

این مجموعه از قسمتهای مختلفی تشکیل شده است که به اختصار به معرفی آنهامی پردازیم :

  ۱) جزیره باغ پرندگان : 

 این جزیره بزرگترین جزیره رودخانه زایند رود است که فضای سبز آن زیبایی خیره کننده ای به باغ پرندگان داده است. این جزیره با یک پل چوبی به باغ پرندگان متصل می شود.

 ۲) ماکت :

نمونه کوچکی از باغ پرندگان، همراه با برخی گونه های پرندگان آزاد در باغ است. این ماکت ساختار و سازه باغ را برای بازدید کنندگان در بدو ورود به نمایش می گذارد.

۳) ساختمان اداری :

بخش اداری باغ پرندگان در این قسمت قرار دارد. هماهنگی کلیه امور مربوط به باغ اعم از امور بازدید کنندگان و پرندگان توسط کارشناسان و پرسنل این بخش صورت می گیرد.

۴) ساختمان برج : 

این ساختمان که به شکل برج کبوتر تعبیه گردیده دارای دستگاههای جوجه کشی جهت تکثیر و زاد آوری پرندگان و شامل اطاقهایی برای نگهداری از جوجه های تازه متولد شده و والدین در حال جفت یابی می باشد.

۵) ورودیهای باغ : 

این مجموعه با داشتن ورودی ؛ یکی جهت خریداری بلیط (ورودی اول) و دیگری برای تحویل آن (ورودی دوم) ، مسیر ورود بازدید کنندگان را مشخص می سازد.

باغ پرندگان مکانی است که امکانات ویژه ای جهت زندگی هر پرنده تقریباً مطابق با محیط زیست طبیعی آن پرنده اختصاص داده شده است. از جمله این امکانات موارد زیر را می توان نام برد :

۱) برکه ها : ۴ برکه کوچک و بزرگ در باغ پرندگان وجود دارد که محل زندگی پرندگان آبچر مانند انواع اردک ها، قوها، غازها و … می باشد. برکه بزرگی در قسمت مرکزی باغ قرار گرفته است بطوریکه تعداد زیادی از این پرندگان آبچر را در بر می گیرد.

۲) صخره : صخره باغ که در ضلع شرقی قرار گرفته محیط زیستی مناسب جهت پرندگان کوهستانی و بیابانی است. پرندگانی چون کبکها بیشتر در این محیط دیده می شوند.

۳) قفسهای شیشه ای : از آنجا که اصفهان دارای شرایط اقلیمی خاص خود می باشد، این قفسها با دارا بودن امکانات ویژه ای چون دستگاه تهویه، شوفاژ و کولر محیط مناسبی را برای پرندگانی که در محیط زیست طبیعی آنها شرایط خاص آب و هوایی حاکم است، فراهم می نماید.

۴- قفسهای آهنی : این قفسها به دلیل نوع تغذیه پرندگان شکاری ساخته شده است. زیرا اینها در صورت آزاد بودن در محیط از سایر پرندگان و جوجه آنها استفاده می کنند. همچنین سعی شده است محیط زیست طبیعی آنها که مناطق صخره ای کوهستانی است در قفسهای مربوط مهیا گردد.

۵) فضای سبز جنگلی : این فضا که از جمله مناطق زیست پرندگان جنگلی است در سرتاسر محیط باغ ایجاد شده و پرندگان به صورت آزاد در این فضا پرواز می کنند.

 

از مهمترین اهداف احداث این باغ موارد زیر را می توان نام برد :

۱- پر کردن اوقات فراغت و تفریح و تفرجّ بازدید کنندگان.

۲- بالا بردن سطح اطلاعات و آگاهی مردم در ارتباط با پرندگان.

۳- فراهم کردن شرایط مناسب جهت جذب توریست.

۴- حفاظت ژنتیکی از گونه های در حال انقراض.

۵- تولید و تکثیر پرندگان نادر و فروش پرندگان مازاد.

۶- تاکسیدرمی گونه های تلف شده به عنوان یک صنعت و هنر.

۷- مطالعه و تحقیق بر روی گونه های جدید.

 

این باغ در ۴ کیلومتری غرب پل وحید در حاشیه زاینده رود و در پارک طبیعی ناژوان واقع شده است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

 

 

باغ گلها

اصفهان، این شهرلاجوردی که چونان نگارستانی دلپذیر، و مرواریدی گرانبها و بی‌بدیل در مرکز فلات ایران زمین خوش می‌درخشد، اینک در طلوع راستین دیگری از رونق آبادانی زیباتر و با شکوهتر از دیروز و روزگاران پیشین با پرنیان رنگ در رنگ گلها و فضاهای سبز و دلاویزی که در هر کوه و برزنش چشم نوازی می‌کنند، در هم می‌آمیزد تا زیبایی و شادابی را در فضاهای شهری مفهومی تازه بخشد.

در عصری که «ماشینیسم» و رشد قارچ ‌گونه صنایع آلاینده، محیط زیست انسان و موجودات زنده را به مخاطره افکنده و آلودگی هوا سر منشأ بسیاری از بیماریهای تنفسی و مرگ و میرهای ناگهانی شده است، و در فصلی از تاریخ که خطرات ناشی از آلودگی هوا و کاهش موحش نازک شدن لایه اوزن نگرانی عموم ملل جهان را برانگیخته است و آینده‌ای تاریک را برای ابناء بشر به تصویر می کشاند، نمی‌توان در چاره‌اندیشی و یافتن راه برون رفت از مشکلات تعلل ورزید. باید باور کنیم که یک نهضت بزرگ ملی در ایجاد یک محیط سالم شهری می‌تواند التیام بخش و ضامن سلامتی روح و جسم شهروندان باشد. پس باید دریچه‌ای به باغ امید گشود و رویش و سخاوت را به نظاره نشست.

خوشبختانه از چند سال پیش به این سو، فضاهای سبز شهر اصفهان در پرتو برنامه‌ریزیها و تلاشهای شهرداری و سازمان پارکها و فضاهای سبز گسترش یافته است، به گونه‌ای سرانه فضای سبز این شهر به ازای هر شهروند به مرز حدود ۵/۱۳ متر مربع رسیده که در یک مقایسه اجمالی به حداقل استاندارد جهانی یعنی ۱۵ متر مربع نزدیک شده است. این فضاهای سبز که مشتمل بر فضاهای دل‌انگیز حاشیه زاینده‌رود و پارکهای محلی و کوهستانی و جنگلی است زیبایی، شادابی و پالایش نسبی هوای شهر اصفهان را باعث گردیده است

باغ بزرگ گلها است و جای جای آن باغ در باغ، اما این پروژه معظم واسطه عقد پارکهای شهر به شمار می‌رود. ویژگی و امتیاز منحصر به فرد این باغ را باید در وجوه چندگانه تفریحی، فرهنگی، آموزشی و تحقیقی آن جستجو کرد که امید می‌رود با جذابیتهای چشمگیر خود، استعدادهای توریستی شهر اصفهان را بیش از پیش افزایش دهد و تقویت کند.

این طرح به عنوان یکی از طرحهای مهم و بزرگ اصفهان+۲۲ به بهره‌برداری می‌رسد تا بدینوسیله بر زیباییها و مناظر دیدنی این شهر بیفزاید و دانشجویان و دانش‌پژوهان بتوانند از این مکان استفاده نمایند و اوقات فراغت خود را با گل و گیاه سپری کنند.

در طراحی این باغ اقلیم خشک منطقه اصفهان مورد توجه قرار گرفته و آب به صورت فواره‌هایی کوتاه جریان می‌یابد و سرانجام به برکه برخورد می‌کند، همچنین عناصر و مختصات فرهنگ معماری سنتی اصفهان در بناهای این باغ تبلور عینی یافته است.  

معرفی قسمتهای مختلف مجموعه باغ گلها

پاویون ورودی : 

ساختمانی به ابعاد ۶×۹ و ارتفاع ۶ متر در دو اشکوب است که طبقه همکف آن مشتمل بر دو قسمت شمالی و جنوبی (در سمت شمالی پلکان ساختمان و سمت جنوبی دفتری جهت ارائه بروشور و اطلاعات باغ و نمایش بذر گلها) می‌باشد. طبقه اول به صورت صفه است، که از این صفه می‌توان محوطه کلی پارک را نظاره نمود و طبقه دوم که شامل یک سالن است برای ارائه فیلم و اسلاید انواع گیاهان منظور گردیده است.

باغ صخره‌ای :

وسعت این باغ ۲۵۰۰ متر و ارتفاع ۳ متر است و ۲۵۰ گونه گیاهان صخره‌ای که نمایی از طبیعت را ارائه می‌نمایند، در این باغ کاشته شده است.

آبشار باغ :

این آبشار در سمت شرقی باغ صخره‌ای قرار دارد و از ارتفاع چهارمتری حجم قابل توجهی از آب به داخل برکه ریزش می‌کند و جریان می‌یابد. در ساختمان آبشار از انواع سنگهای رودخانه‌ای استفاده گردیده است تا آبشار کاملاً طبیعی جلوه نماید.

برکه :

به منظور تلطیف هوا و پرورش انواع گیاهان آبزی، در طرح باغ برکه‌ای به مساحت حدود ۳۵۰۰ متر مربع در ضلع جنوب شرقی باغ پیش‌بینی گردیده است.

محوطه مخصوص کودکان :

در این محوطه با استفاده از انواع پرچینها طرحی پیش‌بینی گردیده است که بچه‌ها بتوانند با گریز و اختفاء ساعاتی از وقت خود را در باغ بگذرانند.

محوطه باغ :

سطح کلی قطعات باغ جمنکاری و با پیش‌بینی انواع باغچه‌ها در طرحهای متنوع استفاده از گلهای فصلی یکساله، دو ساله، دائمی و درخچه‌های زینتی ممکن می‌گردد. در مرکز باغ طرح فرش که یکی از نقشهای اصیل و دیرینه اصفهان است و گل و بوته و ترنج فرش از انواع انشاء گلها استفاده می‌گردد، معابر باغ که حدود ۵۰۰۰ متر مربع است با نوعی کفپوش (سنگهای گرانیت) با طرحهای خاص مفروش گردیده است.

باغ رز:

در قسمتی از باغ ، باغچه‌هایی به منظور کشت انواع گل رز در ایران در نظر گرفته شده است.

آمفی تئاتر روباز :

در ضلع شرقی باغ گلها، در انتهای محور اصلی به منظور برگزاری نمایشگاههای مختلف و مراسم جشن و سخنرانی، با استفاده از تنه درختان فضایی به شکل آمفی تئاتر پیش بینی ‌ شده است که ظرفیت آن حدود ۲۵۰ نفر می‌باشد.

گلخانه :

به منظور پویا بودن باغ گلها، با توجه به شرایط اقلیمی اصفهان و کمبود گل در فصل زمستان، مجموعه گلخانه به مساحت ۷۰۰ متر مربع در ضلع مال شرق باغ پیش‌بینی شده است که با فراهم نمودن انواع اقلیم در طول فصل زمستان بازدید کنندگان می‌توانند نظاره‌گر انواع گلها باشند.

نرده‌های اطراف باغ :

با توجه به تنو‏ع گلها و گیاهانی که نیاز به مراقبت ویژه‌ دارند، اطراف باغ با نرده‌های ساده و دیوار سبز انواع پرچین محصور، به گونه‌ای که ضمن جلوگیری از تردد افراد به صورت دیواره‌ای سبز محدوده باغ را مشخص سازد.

باغ گیاهانی دارویی و خوراکی :

این مجموعه با مساحتی در حدود ۱۱۷۰ متر مربع دارای ۱۳۲ گونه از انواع گیاهان دارویی و خوراکی موجود در مناطق مختلف ایران می‌باشد که بر اساس یک سری مطالعات، انتخاب و نسبت به کشت آن اقدام شده است. موقعیت این مجموعه در شمال باغ می‌باشد.

باغ سوزنی برگان :

این قسمت دارای انواع درختان سوزنی برگ می‌باشد که مساحتی بیش از ۲۱۶۶ متر مربع از باغ را به خود اختصاص داده و در منتهی‌الیه دریاچه واقع گردیده است. تنوع گونه ها در این مجموعه بالغ بر ۸۶ گونه می‌باشد.

باغ گیاهان پیازی :

این مجموعه نیز با انواع گیاهان پیازی شکل گرفته، همچنین سعی شده با استفاده از تعداد قابل توجهی از گونه‌هایی که با شرایط آب و هوایی اصفهان سازگاری دارند، منظره زیبایی به نمایش گذاشته شود.تعداد گونه‌های این مجموعه ۳۸ گونه و مساحت آن بالغ بر ۷۴۰ متر مربع است.

مجموعه گونه‌های زنبق :

این مجموعه نیز با مساحتی در حدود ۹۰۰ متر مربع درضلع شرقی باغ و در کنار آمفی تئاتر با تعداد ۴۶ گونه گیاهی پیش‌بینی شده است که دارای گونه‌های متعدد زنبق می‌باشد.

مجموعه پرچین :

به منظور جداسازی و تفکیک قطعات مختلف از پرچینهای متفاوت با گونه مورت، انواع شمشاد، و زرشک استفاده گردیده که طول عملیات اجرایی در این بخش به ۱۵۴۰ متر بالغ می‌گردد.

مجموعه گونه‌های داوودی :

این مجموعه نیز با مساحتی در حدود ۹۰۰ متر مربع در ضلع شرقی باغ با تعداد ۲۶ گونه گیاهی پیش‌بینی شده است که دارای گونه‌های متعدد از گلهای داوودی می‌باشد.  

آب نما :

معابر اصلی و فرعی با استفاده از آب نماهایی به قطع ۸۰×۴۰ سانتیمتر همراه با فواره‌های متعددا جرا گردیده که طراوت و زیبایی‌ خاصی به مجموعه بخشیده است. آب مورد استفاده از مرکز باغ به منتهی الیه آب نماها متصل شده و پس از برگشت مجدد به صورت چرخشی جریان می‌یابد.

به منظور کاهش هزینه‌ کارگری و حداکثر استفاده از آب و همچنین ایجاد محیطی مرطوب، از آبیاری تحت فشار استفاده شده و کلیه سطوحی که امکان آبیاری بارانی در آن وجود دارد، تحت پوشش طرح فوق قرار گرفته است.

جهت تأمین نور مناسب و روشنایی باغ در شب از پایه‌های بلند به همراه پروژکتور جهت نورپردازی به روش متمرکز استفاده شده است. همچنین پایه‌های کوتاه با نور ملایم در مسیرهای حرکت پیش‌بینی گردیده است که فضای زیبایی را در شب ایجاد می‌نماید.

با عنایت به فلسفه وجودی باغ مبنی بر ارائه انواع گلها سازگار با شرایط آب و هوایی اصفهان مجموعاً درقسمتهای مختلف باغ تعداد ۳۹۵ گونه گیاهی کاشته شده .

مشخصات فنی باغ گلها :

سنگ گرانیت : ۴۰۰۰ متر مربع

جدول‌گذاری محوطه باغ : ۴۲۰۰ متر طول (از نوع تیشه‌ای)

مساحت ساختمان سر درب ورودی : ۱۸۰ متر مربع

محوطه‌سازی پارکینگ : ۴۳۴۵ متر مربع

جدول ‌گذاری پارکینگ : ۶۰۰ متر طول

کانال سازی با سنگ تیشه‌ای: ۳۰۰ متر طول

احداث حوضها با سنگ تیشه‌ای : ۸۰ متر مربع

احداث برکه : ۳۱۷۷ متر مربع

(کف برکه از سنگ ضایعات و بدنه‌ها از سنگ لاشه ساخته شده است)

کف فرش : ۲۵۰۰ متر مربع

زیرسازی در کل معابر باغ : ۷۴۵۳ متر مربع

محوطه سازی ورودی با سنگ مالون : ۱۵۰۰ متر مربع

بدنه سازی با سنگ مالون : ۲۵۰ متر مربع

هزینه آزاد سازی : ۱.۲۰۰.۰۰۰.۰۰۰ ریال


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : دوشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

 

موقعیت: خیابان آتشگاه در ۸ کیلومتری غرب اصفهان

 در بالای کوه ویرانه آتشکده وجود دارد که مربوط به دوره ساسانیان است

قدیمی ترین اثر :

قدیمی ترین اثری که هم اینک از گذشته های دور اصفهان در این شهر وجود دارد بنائی موسوم به آتشگاه است که در جاده اصفهان به نجف آباد در نزدیکی منارجنبان برفراز یک تپه سنگی قرار گرفته است.

اکثر مورخین اسلامی از جمله ابن خردادبه و حمداله مستوفی و ابن حوقل از این بنا نام برده و آن را آتشکده معرفی کرده اند و دانشمندان خارجی نیز درباره آتشگاه پژوهش و بررسی کرده اند که از جمله آنها ماکسیم سیرو و آندره گدار فرانسوی هستند.

ویژگی بنا‌:

آنچه مهم است خشتهای تشکیل دهنده ویرانه های فعلی آتشگاه است که از نظر اندازه کمتر اثری دارای اینچنین خشت هائی است که به گفته کارشناسان این خشت  ها از ملات همراه گل با ریگ ریزه هائی است که نی های حاشیه زاینده رود را نیز به آن اضافه می کرده اند تا استحکام بیشتری داشته باشد. بررسی دانشمندان نشان می دهد وجود کوه آتشگاه در جلگه مسطح ماربین و ساختمانی که برفراز آن ساخته شده و همچنین همجواری یکی از روستاهای بسیار قدیمی اصفهان با آن (یعنی سده قدیم و خمینی شهر امروز) قدیمی ترین مراکز اجتماع انسانها را در حول و حوش این تپه قدیمی تأئید می کند.

در مورد ساختمان آتشگاه:

زمان ساخت بنا را قدیم تر از عصر ساسانیان می دانند. مطالعات مؤسسه (ایزمنو IZMEO) قدمت بنای آتشگاه را به دوران تمدن عیلام و حکومتی می رساند که انزان نامیده می شده است. این نظر را مطالعات و پژوهش های انجام شده بر روی آتشکده های بر جای مانده از دوران ساسانی در نطنز و کاشان و یزد و آذربایجان و نائین تأیید میکنند چرا که در آن روزگاران آتشکده ها را بر روی کوه یا بر فراز تپه نمی ساختند بلکه آتشکده ها در مکانهایی احداث می شدند که دسترسی به آنها آسان باشد بنابراین می  توان با قاطعیت آتشگاه اصفهان را نشانه ای از حضور تمدن های قدیم تر از ساسانی و سلسله های قبل از آن به شمار آورد.

از آنجا که سازه بنای آتشگاه از خشت و گل است طبعاً در برابر عوارض طبیعی آسیب پذیر بوده و دچار ضایعات فراوانی شده است که عملیات استحکام بخشی و مرمتی بر روی آن انجام شده است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۸ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

آمار به روز جهان

http://www.worldometers.info


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

تنها پل تاریخی اختصاصی

معروف به: سعادت آباد، پل هفت دست و پل دریاچه

موقعیت: خیابان کمال اسماعیل

سال تاسیس: ۱۰۶۵ هجری(دوره شاه عباس دوم)

عرض آن ۶ متر و طول آن ۱۴۷ متر

ارتباط باغ های سلطنتی دو ساحل شمالی و جنوبی رودخانه با باغ های وسیع سعادت آباد، و بناهای با شکوه هفت دست، آئینه خانه، کشکول و نمکدان برقرار می ساخت و محل عبور خانواده شاه صفوی، امرا، اشراف، مهمان ها و سفیرانی بود که اجازه ملاقات با شاه عباس دوم را می یافتن

وجه تسمیه آن به جویی به مناسبت جوی کوچک ظریفی از سنگ پارسی بود که بر پل تعبیه شده بود

 چند صد قدم بالاتر از پل الله وردیخان پل جوئی نمایان می گردد. این پل در محاورات مردم اصفهان (چوبی) گفته می شود. عرض پل ۴ ذرع و طول آن بیش از ۱۰۰ ذرع است.

وجه تسمیه آن به پل جوئی این است که چون در دو طرف پل عمارات سلطنتی واقع شده بود، در آن عصر این پل را برای ارتباط این دو قسمت ساخته یودند و آب را نیز بوسیله جوی سنگی که در روی پل کنده بودند به این عمارت می رساندند.

در وسط پل برج ۶ گوشه ای وجود داشت که از هرگوشه آن سه چشمه جاری می شد. یکی از خارجیانی که پل را بازدید کرده و درباره آن می نویسد "...پل با چهارده طاق یک ریخت و معبری برای بردن آب به قصر هفت دست واقع در ساحل زاینده رود ساخته شده بود..."

عمارات زیبا و باشکوه سعادت آباد، هفت دست، آینه خانه، کلاه فرنگی، نمکدان در اطراف این پل بوده است که بوسیله مسعود میرزای ظل السلطان حاکم اصفهان در زمان ناصرالدین شاه قاجار خراب و با خاک یکسان گردید.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

پل تاریخی رابط منتهی الیه غرب اصفهان

موقعیت: خیابان مطهری بین پل فلزی و پل وحید

واسطه اتصال دو ساحل شمالی و جنوبی رودخانه در غربی ترین قسمت شهر اصفهان بوده شکل امروزی این پل با نمای ساختمانی عصر صفوی تغییر اساسی نکرده است ولی تعمیرات مکرری را سر گذارنده است

این پل در اصل ماربین نام داشته که اسم تصحیف «مهربین» از فرهنگ اوستایى است و در طى ۱۵ قرن تاریخ اسلامى ایران پیوسته به همین نام شناخته شده و در غربى‏ترین قسمت شهر اصفهان بوده است. این پل در عصر صفوى تغییرى نکرده ولى تعمیرات مکرّر داشته است.

 چهارفرسنگ به شهر اصفهان مانده رودخانه زاینده رود به شکل مارپیچى راست خم گشته وارد شهر مى ‏گردد و و گفته‏ اند که به همین جهت قریه مارنان را مارنان یا ماریانان گفته ‏اند و در همین محل پل مارنان را ساخته و جلفا را بقریه مارنان اتصال مى ‏دهد پل مزبور اکنون داراى هفده دهانه است ولى در پیش بیش از هفده دهانه داشته است که حالا بسته شده است. این پل را پل سرفراز هم نامیده ‏اند و وجه تسمیه ‏اش را چنین بیان کرده ‏اند که در زمان شاه سلیمان صفوى یکى از ثروتمندان ارامنه آن را ساخت و به لقب سرفراز نائل گردید و مدتى هم به همان نام سرفراز مشهور بود.

 در هر حال متمول مزبور تعمیرى کرده است چه این پل قبل از آن وجود داشته است منتهى هر چه عبور و مرور به نسبت جمعیت زیادتر مى ‏شده پل فرسوده مى ‏گردیده است و احتیاج به تعمیر و تجدید بناء حاصل مى ‏گردیده است ثبت تاریخى این پل در گردش ادارى است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

قدیمی ترین سازه آبی زاینده رود

 

 

 

معروف به: جسر حسین،‌جی

قدیمی ترین پل اصفهان که پیشینه آن به قبل از اسلام بر می گردد

از نظر معماری فوق العاده جالب توجه است اساس و بنیاد آن به دوره ساسانیان مربوط است ولی ساختمانهای روی پل از نحوه معماری دوره اسلامی متاثر گردیده اند

قدیمی ترین پل زاینده رود، پل شهرستان است که در ۴ کیلومتری شرق اصفهان قرار گرفته و در حال حاضر در محدوده شهر است. این پل در قدیم جسر حسین و پل جی نیز نامیده می شد. مافروخی اصفهانی در کتاب محاسن اصفهان که به زبان عربی است از این پل به نام جسر حسین یاد کرده است و عماراتی را که نزدیک آن هستند به نام قصر مغیره و قصر یحیی نام می برد.

به نظر متخصصین و نویسندگان این پل در زمان ساسانیان ایجاد گردید و در زمان دیلمیان و سلجوقیان تعمیر و مرمت شده است. البته کتیبه یا نشانه ای که مؤید این مطلب باشد در پل موجود نیست اما سبک معماری و مشابهت آن با پل های دوره ساسانی که در بعضی نقاط پابرجاست موجب ابراز این عقیده شده است.

 

 

 

علت آن که این پل شهرستان نامیده می شود این است که در روستائی به همین نام در شرق اصفهان واقع شده است. در نزدیکی پل بقعه الراشد بالله خلیفه عباسی قرار دارد که در سال ۵۳۲ هجری قمری در اصفهان به دست یکی از فدائیان اسماعیلی کشته شد.

اکثر سیاحان و جهانگردان در باره پل شهرستان به تفصیل مطلب نوشته و آن را توصیف کرده اند. فردریچاردز از این پل به عنوان یک پل جنگی و نظامی یاد کرده و آن را تنها نمونه ای از پل های جنگی قدیم می نویسد. در سالهای اخیر پل شهرستان نیز مانند سایر پلهائی که بر روی زاینده رود احداث شده مورد مرمت قرار گرفته است. پل شهرستان از این نظر که قدیم ترین پل موجود در اصفهان است و از آثاری است که بنای آن به قبل از اسلام می رسد. حائز اهمیت بوده و به همین دلیل نیز مشهور است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

سازه آبی چند منظوره

 

 

 

معروف به: پل شاهی، بابا رکن الدین، شیراز و حسن آباد

موقعیت: میدان خواجو

سال تاسیس: ۱۰۶۰ هجری(دوره شاه عباس دوم)

۱۳۳ متر طول و ۱۲ متر عرض دارد.

غرفه های آن با تزئینات کاشی کاری و نقاشی پوشیده شده است.

 یکی از زیباترین پلهای جهان در عصر صفوی به شمار می رفت.

به دلیل معماری و تزئینات کاشیکاری بر سایر پلهای زاینده رود برتری دارد.

در وسط هر یک از ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است و بیگلربیگی معروف است.

 

 

 

این پل را پل شاهی و بابا رکن الدین و شیراز و حسن آباد هم نامیده اند از بناهای شاه عباس دوم صفوی است که در سال ۱۰۶۰ هجری بنا شده است.

طول پل ۱۳۳ متر و عرض آن ۱۲ متر است همان طور که گفته شد این پل را به اسامی دیگری نیز نامیده اند. وجه تسمیه آن به بابارکن الدین این است که بر سر راه تکیه بابارکن الدین عارف مشهور واقع شده بود، حسن آباد می نامیدند، به این علت که شالوده آن در عصر (حسن بیک ترکمان) ریخته شد، شیراز گفته اند به خاطر آنکه مسافران شیراز درآن زمان از روی این پل عبور می کرده اند و بالاخره به این سبب به پل خواجو نامبردار شده بود که در محله خواجو قرار داشت.

پل خواجو به دلیل معماری و تزئینات کاشیکاری بر سایر پلهای زاینده رود برتری دارد.

پل خواجو که در عصر صفویه یکی از زیباترین پلهای جهان به شمار می رفت در اصل به منزله سد و بند بود. به این معنا که با بستن دهانه های پل در ضلع غربی دریاچه ای به وجود می آمد.

در وسط هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که (بیگلربیگی) نامیده می شود در آن عصر اختصاص به بزرگان و امرائی داشت که به هنگام ایجاد دریاچه مصنوعی مسابقات شنا و قایقرانی را تماشا می کرده اند.

شعرای اصفهان درباره پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در طی این سروده ها زیبائی های آن را توصیف کرده اند. از جمله این شعرا صائت تبریزی است که با قصیده ای بلند بالا یکی از روزهای جشن و چراغانی را ذکر می کند که در کنار پل خواجو برگزار شده است.

به نوشته محققین و مورخین که درباره سلسله صفویه بررسی کرده اند: هدف شاه عباس دوم از احداث پل خواجو ارتباط دو قسمت محله خواجو و دروازه حسن آباد با تخت فولاد و راه شیراز بود.

 

 

 

بطور کلی وجود "تزئینات کاشیکاری فراوان و پشت بغل های چشمه های پایین و غرفه های بالاو نمای غرفه های طرفین با کاشیهای الوان" پل خواجو را در شمار آثار بسیار ممتاز اصفهان قرار می دهد بطوری که کلیه سیاحان و جهانگردانی که در دوره های مختلف به اصفهان آمده اند زیبائیهای پل خواجو را وصف کرده و آن را در زمره شاهکارهای مسلّم معماری ایرانی، اسلامی به شمار آورده اند


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

 پل الله وردیخان (عنصری محوری در ارتباطی کالبدی-فرهنگی)

 

 

 

معروف به: پل الله وردیخان، سی و سه چشمه، چهارباغ، جلفا، زاینده رود

موقعیت: میدان انقلاب اسلامی

سال تاسیس: ۱۰۰۵ هجری(دوره شاه عباس اول)

با نظارت سردار معروف او الله وردیخان بنا شده است.

قبلاً ۴۰ چشمه داشت اما امروزه بیش از سی وسه چشمه آن باقی نمانده است و بقیه مسدود شده است.

با ۳۰۰ متر طول و ۱۴ متر عرض طولانی ترین پل زاینده رود است.

طرفین پل معبر باریک مسقفی است که در سراسر طول پل دیده می شود.

برای گردش یک پیاده رو در بالا و یک پیاده روی مسقف در پائین است.

 

 

 

یکی از پلهای زیبا و جالبی که در دوران صفویه بر روی زاینده رود احداث شد سی و سه پل است این پل در گذشته «پل جلفا» نامیده می شد (زیرا از این طریق به جلفا که تازه احداث شده بود می رسیدند). به «الله وردیخان» نیز معروف است زیرا سردار مشهور شاه عباس اول که به ساختن این پل مأمور گردید به این نام نامیده می شود.

این پل که چهارباغ عباسی را به چهارباغ بالا متصل می کند قبلاًٌ ۴۰ چشمه داشته اما امروز بیش از سی و سه چشمه آن باقی نمانده است و بقیه آنها مسدود شده اند. پل ۲۹۵ متر طول و ۷۵/۱۳ متر عرض دارد و در زمره اولین آثاری است که شاه عباس اول دستور ساختن آن را داده است.

در طرفین پل معبر باریک مسقفی است که در سراسر طول پل دیده می شود. سی و سه پل دارای یک پیاده رو برای گردش در بالا و یک پیاده رو در پایین است. پیاده رو پائین گذرگاه مسقفی است که میان پایه های مرکزی پل و به فاصله کمی از بستر رودخانه ایجاد شده است. از گفتنیهـا دربـاره سـی و سـه پـل اینـکـه در دوران صـفـویه جـشـن «آبریزان» یا «آبریزکان» در کنار زاینده رود و در نزدیکی این پل برگزار می شده است. در این جشن که در سیزده تیرماه هر سال برگزار میشد مردم با پاشیدن آب و گلاب به روی یکدیگر در این مراسم شرکت می کرده اند.

مصالحی که در ساخت سی و سه پل به کار رفته:

آجر در قسمت فوقانی و سنگ در طبقه تحتانی پل است. پل الله وردیخان که در سال ۱۰۱۱ هجری بنا شده است از آثار مشهور اصفهان است که اکثر سیاحان و جهانگردان به توصیف آن پرداخته اند. یکی از خارجیانی که سی و سه پل را در اواخر حکومت قاجارها دیده است درباره آن می نویسد:

این بنای زیبا که با وجود مرور زمان با بزرگی و مشخصات آن سالم مانده است ارزش آن را دارد که برای دیدنش به اصفهان رفت، هر چند احتمالاً از کسی هم انتظار نمی رود که برای دیدن شاید باشکوه ترین پل جهان چنین کاری بکند.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

نخستین اشاره در تاریخ اساطیر ایران به وجود پرچم، به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم آژی دهاک(ضحاک) بر می گردد. در آن هنگام کاوه برای آن که مردم را علیه ضحاک بشوراند، پیش بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. سپس کاخ فرمانروای خونخوار را در هم کوبید و فریدون را بر تخت شاهی نشانید .
فریدون نیز پس از آنکه فرمان داد تا پاره چرم پیش بند کاوه را با دیباهای زرد و سرخ و بنفش آراستند و دُر و گوهر به آن افزودند، آن را درفش شاهی خواند و به اینصورت " درفش کاویان " پدید آمد. نخستین رنگهای پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود، بدون آنکه نشانه ویژه ای بر روی آن وجود داشته باشد. درفش کاویان صرفاً افسانه نبوده و به استناد تاریخ تا پیش از حمله اعراب به ایران، بویژه در زمان ساسانیان و هخامنشیان پرچم ملی و نظامی ایران را درفش کاویان می گفتند، هر چند آن درفش کاویانی اساطیری نبوده است.
طبری در کتاب تاریخ خود به نام الامم و الملوک مینویسد:

« درفش کاویان از پوست پلنگ درست شده، به درازای دوازده ارش که اگر هر ارش را که فاصله بین نوک انگشتان دست تا بندگاه آرنج است 60 سانتی متر به حساب آوریم، تقریباٌ پنج متر عرض و هفت متر طول می شود.
به روایت اکثر کتب تاریخی، درفش کاویان زمان ساسانیان از پوست شیر یا پلنگ ساخته شده بود، بدون آنکه نقش جانوری بر روی آن باشد. هر پادشاهی که به قدرت می رسید تعدادی جواهر بر آن می افزود. به هنگام حمله اعراب به ایران، در جنگی که در اطراف شهر نهاوند در گرفت درفش کاویان به دست آنان افتاد و چون آن را همراه با فرش مشهور " بهارستان " نزد عمربن خطاب خلیفه مسلمانان بردند وی از بسیاری گوهرها، دُرها و جواهراتی که به درفش آویخته شده بود دچار شگفتی شد و به نوشته فضل الله حسینی قزوینی در کتاب المعجم مینویسد: « امیر المومنین سپس بفرمود تا آن گوهرها را برداشتند و آن پوست را سوزانیدند »
با فتح ایران به دست اعراب مسلمان، ایرانیان تا دویست سال هیچ درفش یا پرچمی نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملی ایران زمین، یعنی ابومسلم خراسانی و بابک خرم دین دارای پرچم بودند. ابومسلم پرچمی یکسره سیاه رنگ داشت و بابک سرخ رنگ به همین جهت بود که طرفداران این دو را سیاه جامگان و سرخ جامگان می خواندند. از آنجائی که علمای اسلام تصویرپردازی و نگارگری را حرام میدانستند تا سالهای مدید هیچ نقش و نگاری از جانداران بر روی درفش ها تصویر نمی شد.

 نخستین تصویر بر روی پرچم ایران

در سال 355 خورشیدی( 976 میلادی ) که غزنویان، با شکست دادن سامانیان، زمام امور را در دست گرفتند، سلطان محمود غزنوی برای نخستین بار دستور داد نقش یک ماه را بر روی پرچم خود که رنگ زمینه آن یکسره سیاه بود زردوزی کنند. سپس در سال 410 خورشیدی ( 1031 میلادی ) سلطان مسعود غزنوی به انگیزه دلبستگی به شکار شیر دستور داد نقش و نگار یک شیر جایگزین ماه شود و از آن پس هیچگاه تصویر شیر از روی پرچم ملی ایران برداشته نشد تا انقلاب ایران در سال 57 خورشیدی(1979 میلادی)

افزوده شدن نقش خورشید بر پشت شیر

در زمان خوارزمشاهیان یا سلجوقیان سکه هائی زده شد که بر روی آن نقش خورشید بر پشت آمده بود، رسمی که به سرعت در مورد پرچمها نیز رعایت گردید. در مورد علت استفاده از خورشید دو دیدگاه وجود دارد، یکی اینکه چون شیر گذشته از نماد دلاوری و قدرت، نشانه ماه مرداد ( اسد ) هم بوده و خورشید در ماه مرداد در اوج بلندی و گرمای خود است، به این ترتیب همبستگی میان خانه شیر ( برج اسد ) با میانه تابستان نشان داده می شود. نظریه دیگر بر تاًثیر آئین مهرپرستی و میترائیسم در ایران دلالت دارد و حکایت از آن دارد که به دلیل تقدس خورشید در این آئین، ایرانیان کهن ترجیح دادند خورشید بر روی سکه ها و پرچم بر پشت شیر قرار گیرد

پرچم در دوران صفویان

در میان شاهان سلسله صفویان که حدود 230 سال بر ایران حاکم بودند تنها شاه اسماعیل اول و شاه طهماسب اول بر روی پرچم خود نقش شیر و خورشید نداشتند. پرچم شاه اسماعیل یکسره سبز رنگ بود و بر بالای آن تصویر ماه قرار داشت. شاه طهماسب نیز چون خود زادهً ماه فروردین ( برج حمل ) بود دستور داد به جای شیر و خورشید تصویر گوسفند ( نماد برج حمل ) را هم بر روی پرچمها و هم بر سکه ها ترسیم کنند. پرچم ایران در بقیه دوران حاکمیت صفویان سبز رنگ بود و شیر و خورشید را بر روی آن زردوزی می کردند. البته موقعیت و طرز قرارگرفتن شیر در همهً این پرچمها یکسان نبوده، شیر گاه نشسته بوده، گاه نیمرخ و گاه رو به سوی بیننده. در بعضی موارد هم خورشید از شیر جدا بوده و گاه چسبیده به آن. به استناد سیاحت نامه ژان شاردن جهانگرد فرانسوی استفاده از بیرق های نوک تیز و باریک که بر روی آن آیه ای از قرآن و تصویر شمشیر دوسر حضرت علی یا شیر و خورشید بوده، در دوران صفویان رسم بوده است. به نظر می آید که پرچم ایران تا زمان قاجارها، مانند پرچم اعراب، سه گوش بوده نه چهارگوش.


پرچم در دوره نادرشاه افشار

نادر که مردی خود ساخته بود توانست با کوششی عظیم ایران را از حکومت ملوک الطوایفی رها ساخته، بار دیگر یکپارچه و متحد کند. سپاه او از سوی جنوب تا دهلی، از شمال تا خوارزم و سمرقند و بخارا، و از غرب تا موصل و کرکوک و بغداد و از شرق تا مرز چین پیش روی کرد. در همین دوره بود که تغییراتی در خور در پرچم ملی و نظامی ایران بوجود آمد. درفش شاهی یا بیرق سلطنتی در دوران نادرشاه از ابریشم سرخ و زرد ساخته می شد و بر روی آن تصویر شیر و خورشید هم وجود داشت اما درفش ملی ایرانیان در این زمان سه رنگ سبز و سفید و سرخ با شیری در حالت نیمرخ و در حال راه رفتن داشته که خورشیدی نیمه بر آمده بر پشت آن بود و در درون دایره خورشید نوشته بود: " الملک الله " در تصویری که از جنگ نادر با محمد گورکانی، پادشاه هند، کشیده شده، سپاهیان نادر بیرقی سه گوش با رنگ سفید در دست دارند که در گوشهً بالائی آن نواری سبز رنگ و در قسمت پائیتی آن نواری سرخ دوخته شده است. شیری با دم برافراشته به صورت نیمرخ در حال راه رفتن است و درون دایره خورشید آن بازهم " الملک الله " آمده است. بر این اساس می توان گفت پرچم سه رنگ عهد نادر مادر پرچم سه رنگ فعلی ایران است. زیرا در این زمان بود که برای نخستین بار این سه رنگ بر روی پرچم های نظامی و ملی آمد، هر چند هنوز پرچم ها سه گوش بودند.

دوران قاجار، پرچم چهار گوش

در دوران آقامحمدخان قاجار، سر سلسلهً قاجاریان، چند تغییر اساسی در شکل و رنگ پرچم داده شد، یکی این که شکل آن برای نخستین بار از سه گوش به چهارگوش تغییر یافت و دوم این که آقامحمدخان به دلیل دشمنی که با نادر داشت سه رنگ سبز و سفید و سرخ پرچم نادری را برداشت و تنها رنگ سرخ را روی پرچم گذارد. دایره سفید رنگ بزرگی در میان این پرچم بود که در آن تصویر شیر و خورشید به رسم معمول وجود داشت با این تفاوت بارز که برای نخستین بار شمشیری در دست شیر قرار داده شده بود. در عهد فتحعلی شاه قاجار، ایران دارای پرچمی دوگانه شد. یکی پرچمی یکسره سرخ با شیری نشسته و خورشید بر پشت که پرتوهای آن سراسر آن را پوشانده بود. نکته شگفتی آور این که شیر پرچم زمان صلح شمشیر بدست داشت در حالی که در پرچم عهد جنگ چنین نبود. در زمان فتحعلی شاه بود که استفاده از پرچم سفید رنگ برای مقاصد دیپلماتیک و سیاسی مرسوم شد. در تصویری که یک نقاش روس از ورود سفیر ایران " ابوالحسن خان شیرازی " به دربار تزار روس کشیده، پرچمی سفید رنگ منقوش به شیر و خورشید و شمشیر، پیشاپیش سفیر در حرکت است. سالها بعد، امیرکبیر از این ویژگی پرچم های سه گانهً دورهً فتحعلی شاه استفاده کرد و طرح پرچم امروزی را ریخت. برای نخستین بار در زمان محمدشاه قاجار ( جانشین فتحعلی شاه ) تاجی بر بالای خورشید قرار داده شد. در این دوره هم دو درفش یا پرچم به کار می رفته است که بر روی یکی شمشیر دو سر حضرت علی و بر دیگری شیر و خورشید قرار داشت که پرچم اول درفش شاهی و دومی درفش ملی و نظامی بود .

امیرکبیر و پرچم ایران

میرزا تقی خان امیرکبیر، بزرگمرد تاریخ ایران، دلبستگی ویژه ای به نادرشاه داشت و به همین سبب بود که پیوسته به ناصرالدین شاه توصیه می کرد شرح زندگی نادر را بخواند. امیرکبیر همان رنگ های پرچم نادر را پذیرفت، اما دستور داد شکل پرچم مستطیل باشد ( بر خلاف شکل سه گوش در عهد نادرشاه ) و سراسر زمینه پرچم سفید، با یک نوار سبز به عرض تقریبی 10 سانتی متر در گوشه بالائی و نواری سرخ رنگ به همان اندازه در قسمت پائین پرچم دوخته شود و نشان شیر و خورشید و شمشیر در میانه پرچم قرار گیرد، بدون آنکه تاجی بر بالای خورشید گذاشته شود. بدین ترتیب پرچم ایران تقریباٌ به شکل و فرم پرچم امروزی درآمد .

انقلاب مشروطیت و پرچم ایران

با پیروزی جنبش مشروطه خواهی در ایران و گردن نهادن مظفرالدین شاه به تشکیل مجلس، نمایندگان مردم در مجلس های اول و دوم به کار تدوین قانون اساسی و متمم آن می پردازند. در اصل پنجم متمم قانون اساسی آمده بود:

« الوان رسمی بیرق ایران، سبز و سفید و سرخ و علامت شیر و خورشید است»

کاملا مشخص است که نمایندگان در تصویب این اصل شتابزده بوده اند، زیرا اشاره ای به ترتیب قرار گرفتن رنگها، افقی یا عمودی بودن آنها، و این که شیر و خورشید بر کدام یک از رنگها قرار گیرد به میان نیامده بود. همچنین درباره وجود یا عدم وجود شمشیر یا جهت روی شیر ذکری نشده بود. به نظر می رسد بخشی از عجله نمایندگان به دلیل وجود شماری روحانی در مجلس بوده که استفاده از تصویر را حرام می دانستند. نمایندگان نواندیش در توجیه رنگهای به کار رفته در پرچم به استدلالات دینی متوسل شدند، بدین ترتیب که می گفتند رنگ سبز، رنگ دلخواه پیامبر اسلام و رنگ این دین است، بنابراین پیشنهاد می شود رنگ سبز در بالای پرچم ملی ایران قرار گیرد. در مورد رنگ سفید نیز به این حقیقت تاریخی استناد شد که رنگ سفید رنگ مورد علاقه زرتشتیان است، اقلیت دینی که هزاران سال در ایران به صلح و صفا زندگی کرده اند و این که سفید نماد صلح، آشتی و پاکدامنی است و لازم است در زیر رنگ سبز قرار گیرد. در مورد رنگ سرخ نیز با اشاره به ارزش خون شهید در اسلام، بویژه امام حسین و جان باختگان انقلاب مشروطیت به ضرورت پاسداشت خون شهیدان اشاره گردید. وقتی نمایندگان روحانی با این استدلالات مجاب شده بودند و زمینه مساعد شده بود، نواندیشان حاضر در مجلس سخن را به موضوع نشان شیر و خورشید کشاندند و این موضوع را این گونه توجیه کردند که انقلاب مشروطیت در مرداد (سال 1285 هجری شمسی 1906 میلادی) به پیروزی رسید یعنی در برج اسد(شیر). از سوی دیگر چون اکثر ایرانیان مسلمان شیعه و پیرو علی هستند و اسدالله از القاب حضرت علی است، بنابراین شیر هم نشانهً مرداد است و هم نشانهً امام اول شیعیان در مورد خورشید نیز چون انقلاب مشروطه در میانهً ماه مرداد به پیروزی رسید و خورشید در این ایام در اوج نیرومندی و گرمای خود است پیشنهاد می کنیم خورشید را نیز بر پشت شیر سوار کنیم که این شیر و خورشید هم نشانه حضرت علی باشد هم نشانه ماه مرداد و هم نشانه چهاردهم مرداد یعنی روز پیروزی مشروطه خواهان و البته وقتی شیر را نشانه پیشوایی امام اول بدانیم لازم است شمشیر ذوالفقار را نیز بدستش بدهیم. بدین ترتیب برای اولین بار پرچم ملی ایران به طور رسمی در قانون اساسی به عنوان نماد استقلال و حاکمیت ملی مطرح شد. در سال 1336 منوچهر اقبال، نخست وزیر وقت به پیشنهاد هیاًتی از نمایندگان وزارتخانه های خارجه، آموزش و پرورش و جنگ طی بخش نامه ای ابعاد و جزئیات دیگر پرچم را مشخص کرد. بخش نامه دیگری در سال 1337 در مورد تناسب طول و عرض پرچم صادر شد و طی آن مقرر گردید طول پرچم اندکی بیش از یک برابر و نیم عرضش باشد .

پرچم بعد از انقلاب

در اصل هجدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب سال 1358 (1979 میلادی) در مورد پرچم گفته شده است که پرچم جمهوری اسلامی از سه رنگ سبز، سفید و سرخ تشکیل می شود و نشانه جمهوری اسلامی در وسط آن قرار دارد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : جمعه ٦ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

هتل ها

عباسی – خ چهارباغ عباسی ، خ آمادگاه 19-2226011

کوثر – سی و سه پل – 9- 6240230

عالی قاپو- خ چهارباغ ، روبروی سیدعلیخان 2227929

پیروزی – میدان امام حسین ، ابتدای چهارباغ پایین 9- 2214354

آسمان – پل فلزی، ابتدای خ مطهری 2354141

ستاره – خ حافظ،نرسیده به میدان نقش جهان 2207060

اصفهان- پل فلزی خ شهید مطهری 2369634

سفیر- خ چهارباغ عباسی، خ آمادگاه 2222640

سوئیت- بلوار آئینه خانه، روبروی سی و سه پل 6674311

اسپادانا- بلوار آئینه خانه ، بین سی و سه پل و پل فردوسی 98- 6671195

ملل- پل فردوسی ، ابتدای خ کمال اسماعیل 4-2224532

آزادی – چهار راه تختی ، ابتدای خ مسجد سید 2204011

مهمانپذیرها

ایران – خ امیرکبیر، جنب بانک تجارت – 3862907

شاد – خ چهارباغ عباسی، مقابل خ آمادگاه2204264

امیرکبیر – خ چهارباغ پایین ، جنب ورزشگاه تختی 2227273

احسان – خ ارتش بالاتر از خانه معلم 6273900


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ٩:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

پارک جنگلی ناژوان- اتوبان میرزا کوچک خان جنگلی، میدان سهروردی

کوه صفحه- بزرگراه شهدای صفه

تله کابین صفه- بزرگراه شهدای صفه

شهربازی آبشار- خیابان شهید آوینی

باغ غدیر- بزرگراه صیاد شیرازی

باغ گلها- میدان بزرگمهر

باغ پرندگان- اتوبان میرزا کوچک خان جنگلی،میدان سهروردی

آبشار قائمیه- خیابان قائمیه

جزیره بازی- بلوار آیئنه خانه

آتشگاه اصفهان- 9 کیلومتری غرب شهر اصفهان-ابتدای جاده اصفهان- نجف آباد


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


تاريخ : یکشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٢ | ۸:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.