"چشمه ناز ونک"‌ یک منطقه تقریباً کوهستانی و جزء رشته‌‌کوه‌های زاگرس است همچنین این منطقه یکی از مناطق سردسیر و پرآب استان اصفهان محسوب می‌شود که سرشاخه‌های رودخانه کارون در این حوزه قرار دارد و از نظر پوشش گیاهی دارای بیش از یک‌هزار گونه گیاهی است. با عنایت به موقعیت جغرافیایی و قرار گرفتن ونک در دامنۀ سلسله جبال زاگرس، آب و هوای این منطقه متنوع و معتدل می باشد. مناطقی که در ارتفاعات بالاتر واقع شده اند دارای هوای سردتر و آنهایی که در کف دره ها هستند هوای گرمتری دارند. در نقاطی از دالانکوه و کوه بالا که نسا هستند در بیشتر سالها غیر از سالهای خسکسالی، برف هر سال، برف سال پیش را می بیند. در سه کیلومتری جنوب غربی ونک، زیبا ترین حلقه ی گردشگری منطقه یعنی چشمه ناز قرار دارد.

 کوه دالان ونک به ارتفاع 3492 متر در فاصله حدود 30 کیلومتری غرب سمیرم قرار دارد شهر ونک و چشمه ای زیبا موسوم به چشمه ناز در دامنه های شمالی آن واقعند. آب این چشمه پس از پیوستن به رودخانه ای کوچک، کمی بعد به رودخانه پر آب موسوم به آب ونک می ریزد. رودخانه اخیر به سمت دشت ارمند پیش می رود تا در آنجا به کارون ملحق شود. از سمیرم تا روستای ونک جاده آسفالت میباشد پس از عبور از روستای قلعه قدم، گردنه گله وار و گردنه نخودان به ونک میرسیم.

 توپوگرافی

مرتفع ترین نقطۀ منطقه کوه دارمه است و پس از آن کوه بالا (بین مزارع کمانه و اسفراهان)، کوه دالان با ارتفاع ۳۳۰۰ متر، کوه اشینه و کوه سیاه به ترتیب خودنمایی می کنند. کم ارتفاع ترین (پست ترین) نقطۀ حومۀ ونک از سطح دریا مزارع شمس آباد و تنگده (تنگدم) می باشد. سعی بر آن داشتیم تا با به دست آوردن یک دستگاه جی پی اس ارتفاع نقاط مختلف منطقه را از سطح دریا مشخص کنیم که متأسفانه موفق نشدیم، امیدواریم در فرصتهای بعدی به این مهم دست یابیم. (دستگاه جی پی اس قادر است ضمن برقراری ارتباط با سه ماهواره از هفت ماهوارۀ موجود در فضا موقعیت جغرافیایی، طول و عرض و ارتفاع از سطح دریا، هر نقطه از کرۀ زمین را با دقت زیاد محاسبه کند و نشان دهد.

 پوشش گیاهی منطقه

چون پا بر خاک ونک گذاشتید از صخره ها، زمین های مزروعی و باغ ها که بگذرید منطقه را پوشیده از گیاهان وحشی اعم از بوته و درخت خواهید یافت. در بهاران شکوفه ها و گل ها در این سفره گسترده نعم الهی با طراوت و زیبایی هر چه تمامتر خود را به تماشای چشم های مشتاق می سپارند. نخست درختان این منطقه به شما معرفی می شود. انجیر، بادام، بتک، بلوط، بنیو، بید (شامل بیدمشک، بید مجنون، بید معمولی، جربید که در بافت سبد به کار می رود)، پسته (به صورت محدود)، بنه- ون (پسته کوهی)، تاک، تبریزی، تربک، تیدره (تمشک)، توت، چنار، زردآلو، زربک (زرشک)، سیب (شامل گلاب بهاره، گلدان یا زرد، سیب رد یا قرمز، سیب محلی و …) سپیدار، شن، صنوبر، قژ، کژدرنگ، کل خنگ، کلک (زالزالک)، کی کم، کنده خیش، گردو، گویج (کویج) گینه همان گون است و چندین نوع متنوع دارد از آن جمله کتیرا، گزانگبین، گاوی، بزی، داری، کپی، گیلاس، رز (مو)، وهل، هلو، هرزن (ارژن)، لیلی سور.

 منابع آبی

در محدودۀ ونک بیشتر از یکصد چشمۀ کوچک و بزرگ جاری است که در خشکسالی ها تعداد زیادی از آنها کم آب یا به کلی خشک می گردند. اسامی چشمه ها به ترتیب الفبا به شرح زیر است : چشمه آقا (دشتک)، چشمه اندوقون (اندوقون)، چشمه امینی (عقدک)، چشمه اوگر(سرتنگ)، چشمه اوسه(چمه)، چشمه اسدالله (پی تل سرتنگ)، چشمه امامزاده معصومه (در صحن امامزاده)، چشمه الخاس (ماز هرزندون)، چشمه اسمی خان (مندک)، چشمه باغ گنجی (دالان)، چشمه بی کس (اسفراهان)، چشمه بید(دره بی چزی)، چشمه بیدهاشم (دره بی چزی)، چشمه بید (کمانه)، چشمه بنیویی (تنگ دالان)، چشمه بنیویی (تنگ سولجان)، چشمه باغ کاله پشتی (دره باغ کاله پشتی)، چشمه پینه زار(سهران)، چشمه پی تل(سرتنگ)، چشمه پس کوهک(سرتنگ)، چشمه پیازی(دالان)، چشمه تک او (دالان)، چشمه تاکی (تنگ دالان)، چشمه تنگ شرنا(دالان)، چشمه توه بچول (دشتک اسفراهان)، چشمه تنگوله (چمه)، چشمه تنگوله(چک زار)، چشمه تنگ اشکفت (نخودان)، چشمه تو رودخونه (پرچکون)، چشمه تنگ امامزاده عقدک (عقدک)، چشمه تنگ درپوله (جسور)، چشمه تلگن (تلگن)، چشمه جاغ جاغ (حنا علیشاه)، چشمه چاتی (پای گردنه سهران)، چشمه حنا علیشاه (حنای علیشاه)

 حدود اربعه

شمالا:

در امتداد جاده خاکی به سمت شرق تا روستای سولگان (سولیجان) و سپس از این روستا در امتداد خط فرضی پس از عبور از رودخانه سولگان در امتداد جاده خاکی تا روستای آقداش و سپس در امتداد همین جاده تا روستای کزان.

شرقا:

از روستای کزان در امتداد جاده آسفالته به سمت جنوب تا روستای دیزجان و سپس در امتداد جاده خاکی به سمت جنوب غربی تا گردنه خواجه کشته و سپس در امتداد جاده روستای عقدک به سمت جنوب تا تقاطع آن با جاده آسفالته ونک- سمیرم، سپس از محل این تقاطع در امتداد جاده آسفالته به سمت غرب تا روستای ونک، سپس از روستای ونک در امتداد جاده آسفالته به طرف چشمه ناز تا تقاطع این جاده با جاده خاکی گردو بوستان و سپس در امتداد جاده خاکی گردو بوستان تا جسور سفلی، جسور علیا و سپس در امتداد همین جاده پس از عبور از گردنه اسفرهان تا اسفرهان، سپس در امتداد جاده خاکی تا محل برخورد با رودخانه قلعه قدم (نام محلی : اوچه) و از این رودخانه تا پرچگان (چشمه مروارید).جنوبا:

از پرچگان(چشمه مروارید) در امتداد جاده خاکی به سمت جنوب تا سیل بند سه رویه و سپس در امتداد همین جاده تا قلعه سفید و پناه سرخ. سپس از پناه سرخ  در امتداد جاده خاکی به سمت شمال تا ارتفاعات دالانکوه و گردنه قبر.

غربا:

از گردنه قبر و از گردنه قبر در امتداد جاده خاکی موجود ( منطبق با مرز سیاسی استان اصفهان و استان چهارمحال و بختیاری )

منبع:کویرها و بیابان های ایران


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: جاذبه های گردشگری


تاريخ : چهارشنبه ٢٧ خرداد ۱۳٩٤ | ٧:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()

آبشار شالورا یا شاه لولاک اصفهان در موقعیت جغرافیایی E510909 N321758 در استان اصفهان واقع است. این آبشار اقع در 65 کیلومتری غرب اصفهان است.برای رفتن به آبشار شالورا از اصفهان،پل کله و از جاده شهرکرد و یا جاده اصفهان خوزستان وارد شهر چرمهین شده و از فلکه شهرداری مسیر رو به رو را که یک کیلومتر جاده آسفالته است طی کرده تا به باغات گردو و مزارع زیر آبشار میرسید. چرمهین درمرز استانهای اصفهان و چهار محال بختیاری قراردارد و دارای چند آبشار فصلی و یک آبشار دایمی است. آبشار دایمی بالای 50 متر ارتفاع دارد و بصورت یک چشمه از وسط کوه به پایین فرو می ریزد. آبشار دایمی بالای پنجاه متر ارتفاع دارد و بصورت یک چشمه از وسط کوه به پایین فرو می ریزد. کوهی که آبشاردر آن واقع گشته ، شاهلورا نام دارد و از سلسله کوه های رخ از زاگرس مرکزی است. دامنه این کوه دارای مناظربدیعی است که محل تفرج و تحقیق گردشگران ، سنگنوردان و عاشقان طبیعت است.در بهار شعبه‌ای دیگر از آبشار شاه‌لولاک شروع به جریان می‌کند که ارتفاع آن نزدیک به نود متر است و آبی خروشان و فصلی دارد و نزد مردم محلی به آبشار هولوکی معروف است. در اطراف آبشار تعداد زیادی آب چکان نیز دیده می‌شود. منحصر بفرد بودن آبشار شاه‌لولاک ازاین جهت است که بصورت چشمه پر آب و خروشان از قلب دیواره مرتفع کوه با شیب منفی سرچشمه می‌گیرد در حالی که اغلب آبشارهای ایران بصورت جوی روان از روی سطح سرازیر می‌گردند. آبشار شاه‌لولاک در کوهی به همین نام از سسلسله کوههای رخ در زاگرس مرکزی واقع شده‌است و ارتفاع کوه از سطح آبهای آزاد دوهزار و هفتصد و پنجاه متر است. منظره عمومی کوه شاه‌لولاک، و دیواره عمودی آن که آبشارهای شاه‌لولاک و هولوکی از آن جریان می‌یابند در وسط تصویر دیده می‌شود.میزان آبدهی آبشار شاه‌لولاک در طول سال متفاوت است ولی آبشار دائمی است. در زمستان کاملا یخ می‌زند و قندیلهای زیبا و قطور یخ به ارتفاع هفتاد متر تشکیل می‌دهد.

 آب آبشار در قسمتی که نزد مردم محلی به حوض معروف است روی زمین آرام می‌گیرد. بقایای حوض قدیمی به صورت تخته سنگهای بزرگ و حجاری شده مشهود است و بر بدنه یکی از سنگها کتیبه ای به زبان فارسی از این قرار حک شده‌است:«این حوض گرانمایه را برای آسایش زوار و... ».آبشار شاه‌لولاک از روی قندیل‌های عظیم آهکی پوشیده از خزه پایین می‌ریزد. با توجه به ارتفاع زیاد آبشار، آب هنگام ریزش با هوا مخلوط شده و در برخورد با قندیل‌ها به صورت قطرات بارانی و شبنمی ریز به زمین پاشیده می‌شود. در پایین آبشار شاه‌لولاک مجموعه تفریحی و ورزشی دایر است که دوستداران طبیعت، گردشگران، سنگنوردان و کوهپیمایان از آن استفاده می‌کنند.

نام شاه لولاک از قسمتی از حدیث قدسی «لولاک لما خلقت الافلاک» برگرفته شده‌است. به گفته علمای دینی در این حدیث خداوند به محمد می‌گوید که «اگر به خاطر تو نبود آسمانها و زمین را نمی‌آفریدم». شاهِ لولاک در واقع محمد (ص) است . نامهای دیگر این آبشار نزد مردم محلی شاهلورا و شالورا می‌باشد.

 آبشار شاه‌لولاک در گذشته نزد مجاوران آن بسیار مقدس و محترم بوده‌است. آبشار بصورت خاص وحتی درختان طاق اطراف آن، مقدس و صاحب اعجاز و موثر در رفع مشکلات و درمان بیماریها محسوب می‌شد. مردم محلی به آفریننده شاه‌لولاک سوگند یاد می‌کردند و نذر و نیاز، دخیل بستن به درختان و روشن کردن شمع در چهل دختران مرسوم بود. قطع درختان، پایمال کردن بوته‌ها وآلوده کردن آب گناهی بزرگ بوده و مرتکب آن مشمول غضب خالق شاه‌لولاک قرار می‌گرفت، حتی بیم آن می‌رفت که چوب قطع شده از درختان شاه‌لولاک در خانه فرد به ماری خشمگین تبدیل شود یا کوه بر سر کسی که نوشیدنی حرام بنوشد سنگ بریزد. این اعتقادات صاف و بی پیرایه مردم سالها حافظ زیبائیها و دوام شکوه و عظمت شاه لولاک و پاسداشت طبیعت بی نظیر آن بوده‌است. مراسم آئینی شالورا جاری که پس از گذشت هفتاد روز از عید نوروز و هر ساله در روز هشتم خرداد و همزمان با شروع شدن دوره گرما انجام می‌شد از فراگیرترین مراسمی بود که به تقدس ونقش آفرینی این مجموعه بی بدیل کمک می‌نمود. برای اجرای این آئین هرساله در روز شصت ونهم سال توسط دشتبان محل جار می‌شد و فرارسیدن موعد مراسم به اطلاع عموم می‌رسید. هرکس به فراخور بضاعت خود، خورش یک یا چند روز خود و اهل و عیال را مهیا می‌نمود، هر تیره و تباری قسمتی از حوزه کنار آبشار را برای اسکان واطراق خود وفامیل با عنوان یورت آماده نموده بود. (کلمه یورت (یا یورد) در زبان مغولی به محل اطراق وسکونت (تابستانی) اطلاق می‌گردد. اسکان هر طایفه صرفا در یورت فامیلی انجام می‌شد و هرگز هیچ یورتی خالی نمی‌ماند چرا که اجرای مراسم شالوراجاری واجب و برگزاری هر چه آبرومندانه آن افتخار فامیل محسوب می‌شد. شروع مراسم از طلوع هفتادمین روز بعد از نوروز و پایان آن با شرکت خانمها در آئین دیدار از سنگی منحصر بفرد که نقشی خاص بر آن دیده می‌شد، انجام می‌گرفت۰ در واپسین ساعات روز بازگشت مردم به شهر آغاز می‌شد.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: جاذبه های گردشگری


تاريخ : پنجشنبه ٢۱ خرداد ۱۳٩٤ | ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ | نویسنده : نسرین میرجزایی | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.